Onder 6.9. Gerechtshof Den Haag 25 januari 2022

Als het hof het goed begrijpt stelt [appellant] zich op het standpunt dat het feit dat het hof Den Bosch heeft geoordeeld dat er geen bewijs was voor de tenlastegelegde feiten, ook niet voor de subsidiaire variant daarvan, betekent dat zijn onschuld vaststaat. Dat is niet juist. Volgens vaste rechtspraak is een vrijspraak als zodanig niet voldoende om te oordelen dat de onschuld van de gewezen verdachte is gebleken. Hierboven is reeds overwogen dat sprake was van een redelijk vermoeden van schuld. Dat is nog eens bevestigd door het feit dat [appellant] aanvankelijk ook is veroordeeld voor de subsidiair tenlastegelegde medeplichtigheid. Dat het hof Den Bosch na cassatie en terug-verwijzing uiteindelijk – in negatieve zin – heeft geoordeeld dat er “geen bewijs” was, respectievelijk dat “niet was gebleken” / “niet kon worden vastgesteld” dat de voor medeplichtigheid vereiste opzet van [appellant] al dan niet in voorwaardelijke vorm was gericht op specifiek het door de dader(s) gepleegde ‘misdrijf diefstal met geweld’ (zie onderstreepte zinsdelen hierboven in alinea 3.4.), betekent niet dat daarmee – in positieve zin –de onschuld van [appellant] is gebleken. Daar komt bij dat het hof Den Bosch pas tot deze conclusie is gekomen na te hebben overwogen dat het opzet van [appellant] was gericht op het (niet tenlastegelegde) (faciliteren van) misdrijven als witwassen en oplichting. De motivering van de strafrechter bij de vrijspraak wijst dus niet op ‘gebleken onschuld’, noch op het achteraf ongefundeerd zijn van de aanvankelijk jegens [appellant] gerezen verdenkingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4d8804fffcd45393e6d60121b93a7e556688a641c28d156be04ced66bf2cc104 | shasum -a 256