Onder 3.3. Gerechtshof Den Haag 15 maart 2022

18. Om te beginnen rijst de vraag of in het onderhavige geval sprake is van een situatie van litispendentie in de zin van artikel 12 Rv. Voor het hof staat vast dat de vordering van de vrouw in de onderhavige procedure en in de Iraanse procedure die heeft geleid tot de beslissing van 16 juni 2019 hetzelfde onderwerp betreffen, namelijk de veroordeling van de man tot betaling van de uitgestelde bruidsgave. Dit volgt niet alleen uit de door de man in het geding gebrachte Nederlandse vertaling van de Iraanse beslissing (‘ veroordeelt de gedaagde (…) tot het betalen van de bruidsgave van vijfhonderdveertien gouden Bahar Azadi munten aan eiser ’), maar is ook door de vrouw uitdrukkelijk erkend in haar conclusie van antwoord in het incident, onder nr. 2.4 (‘ De vrouw erkent (…) dat zij een procedure heeft gestart in Iran, en daarbij onder meer heeft verzocht om vergoeding van een bruidsgave ’) alsmede in haar verzoekschrift, onder nr. 3, van 7 mei 2021 voor het verlenen van verlof tot tenuitvoerlegging van de Iraanse beslissing (‘ Bij voornoemd vonnis is de man veroordeeld aan de vrouw 514 Bahar Azadi munten, ofwel in euro’s een bedrag van EUR 433.995,90 [te betalen] ’). Verder is van belang dat de Iraanse rechter in de beslissing van 16 juni 2019 – impliciet – rechtsmacht heeft aangenomen om van de vordering van de vrouw kennis te nemen, en dat de Nederlandse rechter in de hoofdzaak eveneens bevoegd is ten aanzien van de vordering van de vrouw op grond van de woonplaats van de gedaagde – de man – in Nederland (artikel 2 Rv). Ook staat tussen partijen vast dat de vrouw de Iraanse procedure op een eerder moment aanhangig heeft gemaakt dan de onderhavige procedure bij de Nederlandse rechter.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8bdd20ec9f27d7041223e637273a672a522670128f6419172664d353e424a15a | shasum -a 256