Alinea 44 Gerechtshof Den Haag 18 september 2023

In een democratische samenleving is de wettelijke strafbedreiging daarvoor een eerste bron. Waar deze, zoals in Nederland, beperkt blijft tot een strafmaximum per delict, is het aan de rechter om in een concrete zaak straf toe te meten en dient op basis van het geheel aan voorafgaande rechterlijke uitspraken te worden bepaald of er een als uitgangspunt daarvoor te hanteren consensus bestaat. Waar die consensus niet dadelijk kan worden vastgesteld, bijvoorbeeld omdat uit de motivering van uiteenlopende beslissingen blijkt van verschil in opvatting tussen de betrokken rechters c.q. rechterlijke colleges, brengt het mede met het oog op de rechtseenheid in het leven geroepen stelsel van hoger beroep en cassatie mee dat de uitspraken van de appelrechter in beginsel doorslaggevend zijn voor de verwachtingen over de in een concrete zaak in eerste aanleg te hanteren uitgangspunten. Het is dus niet zo, gelijk in het requisitoir lijkt te worden gesuggereerd, dat de rechtspleging in hoger beroep dient tot het creëren van oriëntatiepunten voor de straftoemeting en dat het hof zich bij de straftoemeting moet laten leiden door de grootste gemene deler van opvattingen uit de eerste aanleg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/be3b5d2168ca50346e25ba63f179bc36e108c4ca3574cd0529e2ad31ee168867 | shasum -a 256