Onder 6.9. Gerechtshof Den Haag 17 oktober 2023

[appellant] heeft ter zitting nog melding gemaakt van een uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 26 april 2023 , waarin een beroep op verjaring werd verworpen onder verwijzing naar het hiervoor genoemde arrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2020. De vergelijking met die Rotterdamse zaak gaat echter mank. Het ging in die zaak om twee gedupeerden van de Toeslagenaffaire die schadevergoeding vorderden van de Staat (de Belastingdienst) op grond van onrechtmatige terug- en invorderingsbesluiten. De voorzieningenrechter overwoog dat het eisers in ieder geval tot 2019, toen de toeslagenaffaire algemeen bekend werd en de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State haar uitspraken hierover deed, aan de kennis en het inzicht ontbrak om de deugdelijkheid van het handelen van de Belastingdienst te kunnen beoordelen, en dat eisers er in beginsel op mochten vertrouwen dat de Belastingdienst met vereiste zorgvuldigheid zou handelen. De Staat is tegen deze uitspraak niet in hoger beroep gegaan. Dit is echter een heel andere kwestie dan de zaak van [appellant]. Het hof herhaalt dat niet valt in te zien waarom [appellant] niet al eind 2011/begin 2012 in staat was zijn eigen onschuld te beoordelen en de verjaring in elk geval te stuiten. [appellant] heeft dat niet duidelijk gemaakt. Het gaat te ver om in elke zaak waarin een burger wordt vervolgd op verdenking van een fiscaal-juridisch vergrijp aan te nemen dat de verjaringstermijn pas begint te lopen nadat de strafrechter een oordeel heeft gegeven. Een dergelijke algemene stellingname is ook in strijd met de hierboven weergegeven rechtspraak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc4eadfe29d629b7f2a621cddbe2704bc22034fc2eb558f56975c7e7fcb9d94b | shasum -a 256