Onder 3.2. Gerechtshof Den Haag 11 april 2023

De rechtbank heeft ten onrechte het verzoek tot homologatie van de akkoorden afgewezen. In het bestreden vonnis heeft zij geoordeeld dat de nakoming van het akkoord niet voldoende is gewaarborgd (artikel 384 lid 2 sub e Fw), maar daarvoor heeft zij een verkeerde maatstaf aangelegd. Dit oordeel van de rechtbank komt voort uit het feit dat aan verschillende schuldeisers onder de akkoorden schuldinstrumenten worden aangeboden. Deze schuldinstrumenten zijn niets anders dan betalingsregelingen. In het kader van de beantwoording van de vraag of de nakoming van het akkoord voldoende is gewaarborgd, heeft de rechtbank getoetst of het aannemelijk is dat [schuldenaar] uiteindelijk aan al haar verplichtingen uit hoofde van de schuldinstrumenten zal kunnen voldoen. Met andere woorden: de rechtbank heeft getoetst of de geherstructureerde onderneming van [schuldenaar] levensvatbaar is en gedurende de geprognosticeerde looptijd (tot eind 2026) aan haar rente- en aflossingsverplichtingen kan voldoen. Door het toepassen van een dergelijke toets is de rechtbank evident buiten het toepassingsbereik van artikel 384 lid 2 sub e Fw getreden, hetgeen doorbreking van het rechtsmiddelenverbod rechtvaardigt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a17de0cea057a46fd60cb2a47f926dabd9e36dcfc1f128757f631acec5f74ac2 | shasum -a 256