Onder 4.5. Gerechtshof Den Haag 11 april 2023

Het hof is van oordeel dat de rechtbank in het vonnis van 13 maart 2023 niet buiten het toepassingsgebied van artikel 384 lid 2 sub e Fw is getreden. Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de wetgever voor ogen stond dat het onderzoek of de nakoming van het akkoord al dan niet voldoende is gewaarborgd niet zo ver strekt dat de rechter moet onderzoeken of de toekomstige nakoming van de verplichtingen uit de in het akkoord voorgestelde leningen zeker is. De rechter hoeft daarmee slechts te onderzoeken of de onderneming aan de directe verplichtingen van het akkoord zal kunnen voldoen. Dat betekent niet dat de rechter bij de beoordeling of de nakoming van het akkoord voldoende is gewaarborgd niet mag betrekken of de toekomstige nakoming van de (nieuwe) verplichtingen onder het akkoord voldoende aannemelijk is. Dit ligt ook al daarom niet voor de hand, omdat de rechter het verzoek tot homologatie ook kan weigeren als andere redenen zich tegen homologatie verzetten (art. 384 lid sub i Fw). Als evident onaannemelijk is dat sprake is van een - na uitvoering van het akkoord - levensvatbare onderneming, dan kan de rechtbank een verzoek tot homologatie van een akkoord afwijzen. Dit sluit aan bij artikel 10 lid 3 van de Herstructureringsrichtlijn op grond waarvan de rechter een homologatieverzoek moet kunnen weigeren als het plan geen redelijk vooruitzicht biedt op het waarborgen van de levensvatbaarheid van het bedrijf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a17de0cea057a46fd60cb2a47f926dabd9e36dcfc1f128757f631acec5f74ac2 | shasum -a 256