Onder 5.10 Gerechtshof Den Haag 2 mei 2023

Het hof verwerpt het betoog van [appellant] . [appellant] heeft niet aannemelijk gemaakt dat er gegronde redenen zijn om te twijfelen aan de materiële verschuldigdheid van de aanslagen, laat staan dat hij, indien die twijfel al zou bestaan, aannemelijk heeft gemaakt dat de Ontvanger bij marginale toetsing tot de conclusie had moeten komen dat de aanslagen inderdaad materieel niet verschuldigd zijn. Over de gegrondheid van de overgrote meerderheid van de aanslagen is geprocedeerd tot en met de Hoge Raad en steeds is [appellant] in het ongelijk gesteld. Alleen voor het jaar 2003 heeft [appellant] geen bezwaar gemaakt, en over 2007 heeft hij wel bezwaar gemaakt maar vervolgens geen beroep ingesteld. Het hof constateert voorts dat niet blijkt – en dat [appellant] ook niet gemotiveerd stelt – dat de omstandigheden waarop hij zich nu beroept nieuw zijn in die zin dat daarmee in de fiscale procedures geen rekening mee werd of kon worden gehouden. In het licht van het voorgaande had [appellant] met zeer overtuigende argumenten moeten komen, waarin hij nauwkeurig per aanslag had aangegeven in welke mate deze onjuist zijn en waarom, maar dat heeft hij niet gedaan. [appellant] heeft een warrig en weinig gestructureerd betoog opgezet waaruit het hof niet kan afleiden welke van de (18) aanslagen materieel onverschuldigd zouden zijn, om welke redenen en in hoeverre.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e7eb9cc76c4cde27eb60327b35d8c78809aa219799f4b820f55785b45f017103 | shasum -a 256