Onder 5.14 Gerechtshof Den Haag 9 september 2025

De Stichting stelt subsidiair dat de RICC-polis geen dekking zou hebben geboden voor aansprakelijkheid voor de volledige schade, maar slechts naar rato van blootstelling in de verzekerde periode ten opzichte van de totale blootstelling van [naam] bij NDSM en Duyvis. [geïntimeerde] stelt dat onzekerheid over het causaal verband niet voor haar rekening mag komen en dat daarom de volledige schade moet worden vergoed, onder verwijzing naar HR 25 juni 1993, NJ 1993/686 (Cijsouw/De Schelde I), rov. 3.10. Het hof verwerpt dit standpunt van [geïntimeerde] . In het desbetreffende arrest van de Hoge Raad ging het om werkgeversaansprakelijkheid, en bracht naar het oordeel van de Hoge Raad de strekking van het desbetreffende aansprakelijkheidsregime mee dat de werknemer niet mocht worden belast met het bewijs dat hij het fatale asbestkristal had binnengekregen in de periode waarin de werkgever daarvoor – wegens het niet treffen van voldoende veiligheidsmaatregelen – aansprakelijk zou zijn. In het onderhavige geval is de grondslag voor de aansprakelijkheid waarvan die van de Stichting tegenover [geïntimeerde] is afgeleid niet werkgeversaansprakelijkheid, maar verzekeringsdekking onder de RICC-polis. In de polisvoorwaarden is zoals hierboven besproken een beperking van de dekking opgenomen, die inhoudt dat alleen gedekt is de schade die is veroorzaakt tijdens de duur van de dekking. Het hof is van oordeel dat de vraag in hoeverre de schade (door inademing van asbestvezels) in de verzekerde periode is ontstaan moet worden benaderd naar analogie van het leerstuk van de proportionele aansprakelijkheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3a5cb6218d17a1a57958915b7eb406c3dd239e9909de1cc31c8fc860b704e69c | shasum -a 256