Onder 5.4 Gerechtshof Den Haag 24 september 2025

Het hof zal het verzoek van de vrouw toewijzen en overweegt daartoe als volgt. Blijkens het proces-verbaal van de zitting van 23 november 2023 waren partijen het erover eens dat zij de woonlasten van de voormalig echtelijke woning gezamenlijk bij helfte moesten (en zouden) dragen in de periode dat geen van hen de woning bewoonde tot de woning werd verkocht en aan een derde werd geleverd. De man begrootte de woonlasten – blijkens zijn spreekaantekeningen van voormelde mondelinge behandeling – op € 819,- per maand per persoon. De rechtbank heeft met dat bedrag rekening gehouden bij de bepaling van de draagkracht van de man in het kader van de alimentatieverplichtingen, in die zin dat de woonlasten van de man – zolang de voormalig echtelijke woning nog niet was verkocht – daarmee werden vermeerderd. De man heeft de vrouw op 13 februari 2024, twee weken na de tussenbeschikking waarin die alimentatiebeslissing is gegeven, gemaild dat hij zijn aandeel in de woonlasten niet meer zou betalen (productie 45 van de vrouw in eerste aanleg). De vrouw heeft bankafschriften overgelegd waaruit blijkt dat zij in ieder geval vanaf 15 februari 2024 het aandeel van de man in de woonlasten heeft voldaan (productie 44 van de vrouw in eerste aanleg). De man heeft niet betwist dat hij in februari 2024 is gestopt met het betalen van de woonlasten waarvoor hij draagplichtig was. De voormalig echtelijke woning is op 27 september 2024 aan een derde geleverd. Dat betekent dat de man ruim zeven maanden de door hem verschuldigde € 819,- aan woonlasten niet heeft betaald, hetgeen neerkomt op in totaal [(± 7 maanden) x 819 =] € 5.773,-. Omdat de periode waarin de man de woonlasten niet heeft betaald niet exact zeven maanden zijn, maar zeven maanden en twee weken, acht het hof het aannemelijk dat het bedrag dat de vrouw ten behoeve van de man heeft betaald neerkomt op het door haar verzochte bedrag van € 5.773,60. Voor zover de man zich voor het eerst ter zitting in hoger beroep heeft beroepen op bedragen waarvan hij stelt dat de vrouw de helft aan hem zou moeten betalen, overweegt het hof dat hij die stelling reeds in een eerder stadium van de procedure had kunnen en moeten innemen. Het innemen van dergelijke stellingen in een dusdanig laat stadium van de procedure acht het hof in strijd met de goede procesorde. Het hof zal daarop dan ook geen acht slaan en het verzoek van de vrouw onder I toewijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/698fd569b8ce404a044bb224ca5082f294e10efec448b25ea63a0d4b8669daee | shasum -a 256