Onder 5.9.3 Gerechtshof Den Haag 25 maart 2025

De rechtbank heeft in dit verband vooropgesteld dat de vraag of IFL mocht aannemen dat [betrokkene 1] bevoegd was om de overeenkomst namens Rapid te sluiten, moet worden beantwoord aan de hand van de maatstaf van art. 3:61 lid 2 BW: is een rechtshandeling in naam van een ander verricht, dan kan tegen de wederpartij, indien zij op grond van een verklaring of gedraging van die ander heeft aangenomen en onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijze mocht aannemen dat een toereikende volmacht was verleend, op de onjuistheid van deze veronderstelling geen beroep worden gedaan. De rechtbank kende vervolgens betekenis toe aan de omstandigheid dat Rapid ermee bekend was dat [betrokkene 1] graag directeur genoemd wilde worden en dat hij zich, ook in 2015, toen de overeenkomst werd gesloten, als zodanig presenteerde, terwijl Rapid ‘daar nooit een stokje voor heeft gestoken’. De rechtbank vervolgt dan: ‘Tegen de achtergrond van deze omstandigheden, waarbij Rapid bij IFL de schijn heeft gewekt dat [betrokkene 1] als “Ocean Director” bevoegd was om overeenkomsten af te sluiten namens Rapid, mocht IFL daarop vertrouwen.’

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cdca87dec829fe8bb6dd80ec864b9b5a912435f33428c313d8b91f0bdd2286b | shasum -a 256