Onder 2.6 Gerechtshof Den Haag 17 maart 2026

De vraag die als eerste ter beantwoording voorligt, is of [geïntimeerde] een voldoende rechtens te respecteren belang heeft bij de faillissementsaanvraag. Volgens de curator vervalt het recht op een transitievergoeding op grond van art. 7:673c lid 1 BW bij faillissement en komt de vordering van [geïntimeerde] dan ook niet in aanmerking voor verificatie in het faillissement. Het hof volgt de curator in zijn standpunt. Voor zover [geïntimeerde] wil betogen dat de betalingsverplichting van SDW – omdat die (inmiddels onherroepelijk) is vastgesteld door de rechter – niet langer (alleen) valt te beschouwen als een aanspraak die voortvloeit uit de wet (het wettelijke recht op een transitievergoeding), maar uit een (onherroepelijk geworden) beschikking, wordt dat argument niet gehonoreerd. Weliswaar is in rechte vastgesteld dat [geïntimeerde] recht heeft op een transitievergoeding en ook tot welk bedrag, maar dat heeft deze aanspraak niet van kleur doen verschieten in de zin dat geen sprake meer is van een vordering met betrekking tot een transitievergoeding, maar van een vordering naar aanleiding van een rechterlijke uitspraak en zij in zoverre niet meer onder het bereik van art. 7:673c lid 1 BW zou vallen. Ook voor zover [geïntimeerde] betoogt dat art. 7:673c lid 1 BW beperkt dient te worden uitgelegd, namelijk dat deze bepaling alleen ziet op opzeggingen door de curator tijdens het faillissement en niet op vorderen uit hoofde van eerder ontbonden of opgezegde dienstverbanden waarvoor ten tijde van de opzegging of ontbinding een transitievergoeding verschuldigd was, wordt zij niet gevolgd, omdat het tegendeel uit de wetsgeschiedenis (Kamerstukken II 2013/14, 33 818, nr. 3, p. 113) valt af te leiden (onderstreping hof):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/de38dcd659606735e79267c9525449e3b1ed9d5522bf229196056bb4b5dab4a3 | shasum -a 256