Alinea 141 Gerechtshof Leeuwarden 24 april 2002

c. Uit de verklaringen blijkt van een sterke interactie tussen hetgeen de verdachten over en weer verklaarden. Bij voortduring werden zij kennelijk geconfronteerd met verklaringen van medeverdachten. In dit verband is van belang dat van W.B. in een psychiatrisch rapport van 11 september 1984 wordt gezegd, dat hij randdebiel is, dat hij in het hier en nu reageert en dat hij daarbij nogal suggestibel is en wel in die zin dat hij door de manier van vragen zal beamen of ontkennen om verdere uitleg te kunnen vermijden. Dat laatste gaat, aldus de rapporteur, kennelijk zo ver dat dit de reden moet zijn van de verschillen die in diverse anamneses naar voren komen. Hij reageert volgens de rapporteur op de ander en een bepaalde mate van suggestie is zijns inziens gewoonweg niet te vermijden. Voorts is van belang dat uit een rapport van de Psychiatrische Observatiekliniek van het Gevangeniswezen d.d. 24 november 1994 blijkt, dat W.V. destijds zeer gevoelig was voor conflicten, dat hij naar harmonie streefde ook als hij zichzelf tekort zou doen en dat hij zich intens met fantasieën kon bezighouden. Een uiting daarvan kan worden teruggevonden in zijn verklaring van 12 februari 1994 waarin hij in droombeelden spreekt over de onderhavige feiten en daarbij H.d.B.min of meer aanwijst als degene die die feiten gepleegd heeft. Zo gezien kan in het geval waarin de verdachten de onderhavige feiten niet gepleegd zouden hebben dan wel daarbij niet betrokken zouden zijn geweest, een beeld oprijzen van een situatie waarin H.d.B., W.V. en G.S. in het nauw werden ge-

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f44bbb27dcdea9e8f1fca74efaeacfdc1543869ee4a666bad1b58a644d836e2a | shasum -a 256