Alinea 42 Gerechtshof Leeuwarden 29 mei 2002

Het hof volgt de Ontvanger niet in deze redenering, aangezien de Hoge Raad in het arrest Glebbeek /mr Dijkstra qq ( HR 3 december 1993, NJ 1994, 176) kennelijk ook onder het huidige recht aanvaard heeft dat de curator en de hypotheekhouder een overeenkomst tot inlossing op de voet van art 58 lid 2 Fw kunnen aangaan. Hierbij tekent het hof nog aan dat het geen aanknopingspunten heeft gevonden - noch in de wetsgeschiedenis noch in de rechtspraak - voor de juistheid van het standpunt van de Ontvanger, dat de ratio van het toestaan van "oneigenlijke lossing" - het hof begrijpt dat de Ontvanger als kenmerkend voor de "eigenlijke lossing" met name ziet, dat de waarde van het met pand of hypotheek bezwaarde goed méér beloopt dan de vordering waarover de zekerheid is verstrekt, zodat de meerwaarde na aftrek van hetgeen aan de zekerheidsgerechtigde toekomt, aan de boedel ten goede komt, waarna de curator daaruit de bijzondere faillissementskosten die met de lossing zijn gemoeid, waaronder de omzetbelasting, voldoet - (uitsluitend) gelegen was in het aldus creëren van een mogelijkheid tot onderhandse verkoop van het met hypotheek belaste goed. Deze constructie zou thans als strijdig met de wet moet worden aangemerkt, (alleen) omdat sedert 1992 is voorzien in een regeling voor onderhandse verkoop met presidiaal verlof, zulks terwijl met betrekking tot roerende zaken ook onder het oude recht reeds een mogelijkheid tot onderhandse verkoop bestond hetgeen (het handhaven van de mogelijkheid tot) oneigenlijke lossing (te meer) strijdig met het wettelijk systeem zou maken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f971ea1a5d964fbf9b66d4eb7502ec170c78b3dcc3d3b9ca67f4dcbcd5655505 | shasum -a 256