Alinea 48 Gerechtshof Leeuwarden 23 juli 2003

5. Het hof overweegt dat in dit arrest de vraag speelde vanaf welk moment de wettelijke rente over een voorwaardelijk toegekende ontbindingsvergoeding is verschuldigd, waarbij het vertrekpunt was dat de kantonrechter de arbeidsovereenkomst had ontbonden "voor zover rechtens vereist". De Hoge Raad overwoog dat de uitleg die de rechtbank (klaarblijkelijk) had gegeven aan deze clausule -namelijk dat de ontbinding van de arbeidsovereenkomst afhankelijk is gesteld van de opschortende voorwaarde dat de rechter het ontslag op staande voet nietig verklaart, en dat de vervulling van die voorwaarde met overeenkomstige toepassing van de art. 3:38 lid 2 BW en 6:22 BW geen terugwerkende kracht heeft- onjuist is. Volgens de Hoge Raad had de rechtbank in de eerste plaats onvoldoende rekening gehouden met het bijzondere karakter van de procedure op grond van art. 1639w (oud) -thans art. 7:685-, welke procedure immers is gericht op het verkrijgen van een spoedige beslissing omtrent het beëindigen van de arbeidsovereenkomst. Voorts had naar het oordeel van de Hoge Raad de rechtbank eraan voorbijgezien dat de gebruikelijke clausule "voor zover rechtens vereist", mede gelet op het karakter van de ontbindingsprocedure, in redelijkheid niets anders kan betekenen dan dat de met dit voorbehoud uitgesproken ontbinding van de arbeidsovereenkomst afhankelijk wordt gesteld van de nietigheid van het ontslag en niet van (het in kracht van gewijsde gaan van) een rechterlijke uitspraak omtrent die nietigheid. Dit brengt, aldus de Hoge Raad, mee dat, ook als de nietigheid van het ontslag pas later, in een daaromtrent gevoerd geding, door de rechter wordt geconstateerd, het op staande voet gegeven ontslag geacht moet worden nimmer werking te hebben gehad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/67f95b436697051ffd3580ed6c9abb06c294c9ec3267cd45f94e7113ac4a1879 | shasum -a 256