Alinea 150 Gerechtshof Leeuwarden 18 oktober 2012

5.2 De Hoge Raad heeft vervolgens in zijn arrest van 3 maart 1998, nr. 106.628E, LJN ZD0952, NJ 1999, 59, op het cassatieberoep tegen het arrest van de Economische (straf)kamer van het Gerechtshof te Amsterdam van 23 december 1996, de eerdere jurisprudentie bevestigd dat aan het pokerspel slechts dan het karakter van kansspel moet worden ontzegd, indien de (meerderheid van de) deelnemers op het resultaat een zodanige invloed kunnen uitoefenen dat de als gevolg van de aanwezigheid van de toevalsgenerator gegeven kansbepaling in belangrijke mate door kansberekening of anderszins tenietgedaan wordt. De Hoge Raad heeft daarbij overwogen dat de rechter tot het bewijs daarvan kan komen op grond van verklaringen van verdachten, getuigen en deskundigen over de spelen en de wijze waarop deze in het algemeen in de praktijk plegen te worden gespeeld. Vervolgens heeft de Hoge Raad het oordeel van het Gerechtshof te Amsterdam bevestigd. Het Gerechtshof te Amsterdam heeft aan de hand van de verklaringen van de vertegenwoordiger van verzoekster en de floormanager omtrent de spelregels van de aangeboden kaartspelen, in samenhang met psychologische onderzoeksgegevens vastgesteld dat niet aannemelijk is geworden dat de meerderheid van de spelers haar kansen op winst in die mate kan beïnvloeden - ook niet na een “leerproces” - dat aan het pokerspel het karakter van kansspel moet worden ontzegd. Dat poker ook in de vorm van een toernooi wordt gespeeld, doet volgens het Gerechtshof te Amsterdam niet aan zijn oordeel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb09d9b426ebdc1e4ed631eb97bd9be6d8047b6f83af1de5757ae93f22f273e4 | shasum -a 256