Alinea 29 Gerechtshof 's-Gravenhage 20 december 2007

10. Art. 81 (oud) Rv, dat de mogelijkheid tot het instellen van verzet aan termijnen bindt, vormt voor de bij verstek veroordeelde een beperking van het recht op toegang tot de rechter. Nu is dat recht niet absoluut en zijn beperkingen toegestaan - ook ten opzichte van een vreemde mogendheid; in zoverre is grief I ongegrond - maar ook voor die beperkingen geldt dat zij niet altijd en onder alle omstandigheden kunnen worden tegengeworpen. Zo moet (i) het recht op toegang tot de rechter in de kern onaangetast blijven, (ii) de beperking ertoe strekken een redelijk doel te bereiken en (iii) een redelijke verhouding bestaan (proportionaliteit) tussen dat doel en het daartoe gehanteerde middel (zie de conclusie van A-G Bakels, 2.6 met verwijzing naar A. Knigge, bij HR 25-02-2000, NJ 2000, 509, alsook de annotatie van H.J. Delhaas en A. Knigge onder HR 16-01-2004, JBPr 2004, 34 en EHRM 18 febr. 1999, NJB 19 maart 1999, afl. 11, p. 510). Of aan dergelijke randvoorwaarden is voldaan, kan niet alleen in algemeenheid worden vastgesteld, doch moet mede worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het concrete geval. In de zaak die speelde in het arrest van 25-02-2000 leidde deze beoordeling ertoe dat toepassing van de regels voor het instellen van verzet strijdig werd geacht met art. 6 EVRM. Om die reden werd de veroordeelde een ruimere verzetmogelijkheid geboden. Overigens is in de Nederlandse rechtspraak al lang geen onbekend verschijnsel meer dat onder omstandigheden procesrechtelijke regels, die aan het aanwenden van rechtsmiddelen in de weg staan, opzij worden gezet, vgl. de zogenaamde doorbraakjurisprudentie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2a8a4de7b76dd25e701275a52d31f7af76710ad169077da0cfd09596731f7770 | shasum -a 256