Alinea 49 Gerechtshof 's-Gravenhage 23 november 2010

2.2 Bij het bestreden vonnis heeft de voorzieningenrechter [appellant] niet-ontvankelijk verklaard in zijn vordering(en) en hem in de proceskosten veroordeeld. De voorzieningenrechter heeft overwogen de bevoegdheid van de burgerlijke rechter om over de vordering te oordelen als gegeven te beschouwen. De voorzieningenrechter is [appellant] niet gevolgd in zijn betoog dat de memo van 9 juli 2001 is te kwalificeren als een civielrechtelijke overeenkomst dan wel een derdenbeding. De vraag of [appellant] ontvangen kan worden in zijn vordering onder A. en B. heeft de voorzieningenrechter ontkennend beantwoord. Omtrent de vraag of [appellant] moet worden teruggeplaatst in het gevangeniswezen vindt beraad plaats tegen de achtergrond van een mogelijk perspectief op (voorwaardelijke) gratie. Op dat terrein komt de minister en de staatssecretaris ruime beleidsvrijheid toe. De (voorbereiding van) interne beleidsvoering kan naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet worden onderworpen aan een rechterlijke toetsing en daar komt bij dat tegen een besluit tot terugplaatsing beroep kan worden ingesteld bij de RSJ, hetgeen een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang is. Wat betreft de machtiging tot verlofverlening is overwogen dat de staatssecretaris en de minister een ruime mate van beleidsvrijheid toekomt. De voorzieningenrechter heeft geoordeeld dat ook ten aanzien van de (intrekking van de) machtiging begeleid verlof een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang bij de RSJ voorhanden is. Ten overvloede heeft de voorzieningenrechter overwogen dat hetgeen [appellant] onder - voor zover thans van belang - B. vordert als te verstrekkend en te onbepaald zou moeten worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2e472b39b2c1b20c890174f8b71c0611d7923c3c93e389c2fc305cf5dddbadad | shasum -a 256