Alinea 58 Gerechtshof 's-Gravenhage 30 oktober 2012

Vast staat verder dat Osata daarna de hoger beroep-procedure tegen Neo-River niet heeft doorgezet, terwijl Immun’Âge ook de stelling van Neo-River, dat Osata heeft berust in het vonnis waartegen zij aanvankelijk hoger beroep heeft aangetekend, niet heeft betwist. Het vonnis voor zover gewezen tussen Osata en Neo-River heeft dus kracht en gezag van gewijsde verkregen. Dit betekent dat Osata haar vorderingen tegen Neo-River niet meer in rechte geldend kan maken (althans wanneer een beroep op gezag van gewijsde wordt gedaan). De vraag is nu of aan deze processuele gedragingen van Osata – die, naar niet is betwist, neerkomen op het prijsgeven van haar rechtsvordering – de materieelrechtelijke consequentie moet worden verbonden dat Osata afstand heeft gedaan van haar vorderingsrecht op Neo-River. Dit hangt af van de concrete omstandigheden (zie o.m. de punten 15-17 en 23-25 van de conclusie AG bij HR 18-02-1994, NJ 1994, 604, en de NJ-noot daarbij), die er in dit geval in bestaan, dat de door Osata prijsgegeven rechtsvordering er een was tegen een partij (Neo-River) die inmiddels de macht binnen haar, Osata, had verworven en die in wezen de beslissing heeft genomen ‘ to terminate the procedure ’. Bij deze – door Immun’Âge niet betwiste, zie ook punt 19 MvG – stand van zaken moet worden aangenomen dat Osata niet voor ogen heeft gehad om de mogelijkheid open te laten dat die vordering later nog op de een of andere wijze tegen Neo-River in stelling zou kunnen worden gebracht, maar dat zij heeft gewild om het vorderingsrecht zelf definitief prijs te geven. Nu het voor de hand ligt dat Neo-River dit prijsgeven om niet heeft aanvaard en zij dit in ieder geval op de voet van artikel 6:160 lid 2 BW geacht wordt te hebben aanvaard – Neo-River heeft in de persoon van haar bij de vergadering van 9 december 2010 aanwezige bestuurder [X] kennis gekregen van het tot prijsgave strekkend aanbod van Osata – moet worden geconcludeerd dat Osata jegens Neo-River afstand heeft gedaan van haar vorderingsrechten uit de distributieovereenkomst. Hierbij zij nog aangetekend dat Immun’Âge ter onderbouwing van haar betwisting dat zo een afstand is gedaan, geen andere feiten heeft aangevoerd dan de hiervoor vermelde en als vaststaand aangenomen feiten, zodat die betwisting een voldoende feitelijke onderbouwing mist. Voor het door Immun’Âge aan het slot van het pleidooi in hoger beroep terzake aangeboden (tegen-)bewijs is daarom geen plaats.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b101559fe395f3c49812645baefe86fc382d7a0b687387072b6a876e521fe478 | shasum -a 256