Alinea 39 Gerechtshof 's-Gravenhage 17 juli 2012

4. Grief 2 is gericht tegen het oordeel van de rechtbank omtrent de wijze waarop de aanhouding van [appellant] en de doorzoeking van zijn woning hebben plaatsgevonden. Ook deze grief faalt. Voorop staat dat het verwijt dat een en ander “met veel theater” en/of “veel machtsvertoon” is uitgevoerd, te weinig gespecificeerd en feitelijk onderbouwd is en daarom niet de conclusie kan dragen dat sprake is van onrechtmatig handelen. Een concreter verwijt van [appellant] houdt in dat de Staat hem thuis had moeten aanhouden in plaats van in een café (stelling [appellant]) dan wel op de openbare weg (stelling Staat), of dat de Staat hem had moeten uitnodigen op het politiebureau. Naar het oordeel van het hof was de Staat daartoe niet verplicht, ook niet als in aanmerking worden genomen de leeftijd van [appellant], zijn goede reputatie en het feit dat hij geen strafblad had. De Staat heeft onweersproken gesteld dat sprake was van een gecoördineerde actie, in het kader waarvan op dezelfde dag meer verdachten werden aangehouden, teneinde het onderzoek niet te frustreren (collusiegevaar). Mede gelet daarop kan de keuze om [appellant] op dat moment en op die plaats aan te houden, niet als onrechtmatig worden gekwalificeerd. [appellant] verwijt de Staat voorts bij de aanhouding en de doorzoeking “veel te veel” agenten te hebben ingezet, hetgeen extra de aandacht zou hebben getrokken van buurtbewoners. Het hof merkt op dat [appellant] omtrent het aantal bij zijn aanhouding betrokken agenten weinig consistent heeft verklaard: in eerste aanleg en bij memorie van grieven sprak hij over drie agenten in burger, bij akte in hoger beroep over circa vijftien verbalisanten en bij pleidooi in hoger beroep weer over drie politieambtenaren. Volgens de Staat is [appellant] door één verbalisant aangehouden, hetgeen in lijn is met het overgelegde proces-verbaal van aanhouding, en was één andere verbalisant daarbij aanwezig. Het hof houdt het ervoor dat twee à drie opsporingsambtenaren bij de aanhouding van [appellant] betrokken waren en acht dit aantal niet disproportioneel. Het feit dat de doorzoeking is uitgevoerd door tien opsporingsambtenaren levert naar het oordeel van het hof evenmin een onrechtmatige daad op. Het betrof een omvangrijk onderzoek waarbij onder meer werd gezocht naar relevante bescheiden, hetgeen tijdrovend kan zijn. Zoals de Staat terecht heeft opgemerkt, had het grote aantal agenten als voordeel dat men sneller klaar was. Ook het feit dat bij de aanhouding en doorzoeking meer auto’s waren ingezet, waaronder bij de aanhouding een als zodanig herkenbare auto van de marechaussee, maken aanhouding en doorzoeking niet onrechtmatig. De stelling van [appellant] dat hem tijdens de aanhouding en inverzekeringstelling noodzakelijke medicijnen zijn onthouden, is door de Staat uitdrukkelijk betwist en niet nader onderbouwd, terwijl het verwijt dat [appellant] zijn echtgenote niet mocht bellen om te melden dat hij als gevolg van zijn aanhouding zijn drie minderjarige kinderen niet van school kon halen, afdoende is weerlegd door het door de Staat overgelegde proces-verbaal van doorzoeking. Ten slotte is niet gebleken dat de Staat de pers op onrechtmatige wijze van informatie heeft voorzien. De door de Staat in het geding gebrachte persberichten zijn in elk geval voldoende terughoudend en neutraal.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3a30a15db472f3c16c0902bf96f5163fcdb54439ca00bb3b968527340ebfa34b | shasum -a 256