Alinea 90 Gerechtshof 's-Gravenhage 18 december 2012

Partijen zijn het erover eens (rov. 2.8) dat [de oud-werknemer] medio juli 2008 van de SVB ingevolge de TAS-regeling een (voorschot)uitkering heeft ontvangen van € 17.050,--, minder dan 2 maanden voor zijn overlijden. Deze uitkering komt overeen met (afgerond) 1/3 van de gevorderde immateriële schade. Onweersproken is dat [geïntimeerde] deze uitkering niet behoeft terug te betalen indien Wilton-Fijenoord in rechte niet aansprakelijk wordt gehouden zoals gevorderd. Met de uitkering ingevolge de TAS-regeling is een wezenlijk deel van de gevorderde schade vergoed. Voorts is een bedrag van € 3.468,10 uit hoofde van een DELA-PLUS uitvaartkostenverzekering verrekend. [geïntimeerde] heeft in aansluiting op het gestelde in de inl. dagvaarding sub 28 bij MvA gesteld "dat zij naast de TAS-uitkering geen andere uitkeringen in verband met de ziekte en het overlijden van haar man heeft ontvangen. Zij kan niet inzien hoe zij het niet-bestaan van een uitkering kan bewijzen." Op zich terecht voert Wilton-Fijenoord aan (MvA 97) dat [geïntimeerde] opening van zaken dient te verschaffen, maar - daargelaten dat [geïntimeerde] voorbijziet aan de verrekening uit hoofde van de uitvaartverzekering - met [geïntimeerde] ziet het hof niet in wat er bij gebreke van enige indicatie dat het anders zou (kunnen) zijn thans nog méér van [geïntimeerde] verlangd kan worden. Het bovenstaande leidt tot het oordeel dat dit gezichtspunt in de totale weging een beperkt gewicht in de schaal legt ten gunste van de doorbreking van de verjaring.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/178e49ce61baceb066bc149bb1821e067979c9142c3406ab75a820dd14549245 | shasum -a 256