Alinea 62 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 2 december 2010

4.6. Nu belanghebbende het bestreden bedrag onverschuldigd betaald heeft, ziet het Hof zich gesteld voor de vraag of het belanghebbende naar de civiele rechter dient te verwijzen. Het Hof beantwoordt die vraag ontkennend. Artikel 26, lid 2 van de AWR bepaalt in samenhang met artikel 7:1 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb), dat de voldoening op aangifte van een bedrag als belasting voor de mogelijkheid van beroep wordt gelijkgesteld met een voor bezwaar vatbare beschikking van de Inspecteur. Zou belanghebbende een te hoog bedrag aan belasting hebben aangegeven en voldaan, dan zou zij op grond van de zojuist genoemde bepalingen tegen die (te hoge) voldoening bezwaar en beroep kunnen aantekenen. Deze bepalingen zijn naar de letter in het onderhavige geval niet van toepassing, omdat belanghebbende het teveel niet op aangifte heeft voldaan. Zij heeft immers slechts € 56.124 aangegeven. Naar het oordeel van het Hof gelijkt de onderhavige situatie echter zozeer op die genoemd in artikel 26, lid 2 van de AWR, dat het geschil met het oog op een effectieve rechtsbescherming thuis hoort bij de fiscale rechter. Het Hof stelt de onderhavige situatie op één lijn met die omschreven in artikel 26, lid 2 van de AWR nu de aard van de door de Inspecteur min of meer afgedwongen voldoening zich daartegen niet verzet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e2087fcde1e02318f561134ae44691be692ce0f9a8f7291fdbce51f943a75063 | shasum -a 256