Alinea 47 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 13 september 2011

3.3.3. Het hof overweegt ten aanzien daarvan van het volgende. De curator heeft in zijn verslag (punten 14 t/m 16) aangegeven dat er geen schriftelijke overeenkomsten zijn aangetroffen waaruit de aard van de geldverstrekking zou kunnen blijken. De bedragen zijn echter gestort vanaf 26 januari 2010 en dus niet ten tijde van de oprichting op 9 juni 2008. De bedragen zijn ook niet gestort door de aandeelhouders [aandeelhouder A.] en [aandeelhouder B.], maar door bedrijven uit de Bostoen groep. Daarnaast zijn enkele e-mailberichten aangetroffen waarin gesproken wordt over lening, kredietovereenkomst, interestafrekening, kredietlijn en ‘loans from Bostoen Group’. Uit de e-mailberichten kan tevens worden afgeleid dat het geld nodig was ter overbrugging tot een bank was gevonden die bereid was tot financiering, zogenaamde ‘overbruggingskredieten’. In een conclusie van DCC, gedateerd 23 september 2010, spreekt DCC zelf over bedragen die zijn geleend (productie 20). Illinois en Villabouw wijzen in hun verweerschrift in hoger beroep er nog op dat een eerdere lening van € 340.000,- wel aan Illinois is terugbetaald (punt 29 in verweerschrift) en dat de geldbedragen als ‘kortlopende geldlening’ zijn opgenomen in de jaarrekening van DCC over 2010. Op grond van deze gegevens is het hof van oordeel dat aannemelijk is dat de geldverschaffing door Illinois en Villabouw moet worden beschouwd als kortlopende geldleningen. Ten aanzien van de stelling van DCC dat de kwalificatie kapitaalinjectie of geldlening moet worden beoordeeld naar Belgisch recht, is het hof van oordeel dat DCC niet heeft onderbouwd dat het verschil tussen geldinjectie en een (kortlopende) geldlening in het Belgisch recht afwijkt van het Nederlandse recht, zodat het hof aan die stelling voorbij gaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc8ec3df99c66de199ecc4addf2e8512fb646326ae9db415763f110172946966 | shasum -a 256