Alinea 85 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 19 juli 2011

4.2.3. De rechtbank oordeelt in het bestreden vonnis, kort samengevat, dat in hoger beroep alleszins het verweer kon worden gevoerd dat [geintimeerde] geen vennoot meer was en dat het nalaten dit verweer te voeren als een beroepsfout moet worden aangemerkt. Volgens de rechtbank betekent dit dat voor de beantwoording van de vraag of, en zo ja, in welke mate [geintimeerde] door deze beroepsfout schade heeft geleden in beginsel moet worden beoordeeld hoe op meergenoemd verweer in hoger beroep had behoren te worden beslist. In het kader van die beoordeling oordeelt de rechtbank dat uit de aangevoerde feiten en omstandigheden (a) enerzijds blijkt dat [geintimeerde] vanaf 1986 geen winstdeel meer genoot en allengs geen werkzaamheden meer verrichtte en (b) anderzijds dat niet is afgerekend, een rekening-courantverhouding is blijven bestaan en ook geen uitschrijving uit het handelsregister heeft plaatsgevonden. De eerste feiten (a) acht de rechtbank onvoldoende om reeds op voorhand aan te nemen dat [geintimeerde] vanaf 1986 geen vennoot meer was. De laatste feiten (b) acht de rechtbank wel een begin van bewijs van voortzetting doch onvoldoende om te kunnen concluderen dat [geintimeerde] de vennootschap na het overlijden van [vennoot D.] en de opzegging van [vennoot A.] telkens heeft voortgezet. Nu HvG uitdrukkelijk bewijs heeft aangeboden, draagt de rechtbank HvG bewijs op van de gestelde voortzetting van de vennootschap door [geintimeerde]. De rechtbank overweegt in r.o. 2.27 dat zij causaal verband aanwezig acht tussen de beroepsfout en de beweerde schade. Voorts verwerpt de rechtbank spoedshalve het eigen schuld verweer alsook het merendeel van de tegen de schadeposten opgeworpen verweren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c46eee486d4c0317f18d04abb6318ee6063f7f5b1a98f61bbcd739d1ab10211e | shasum -a 256