Onder 9. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 3 januari 2012

Uit het vorenstaande volgt dat de bank, zoals zij heeft gesteld, als gevolg van de beslaglegging door [voormalige partner van appellante] op het door hypotheek belaste onroerend goed van [appellante] gerechtigd was de kredietovereenkomst met [appellante] en [voormalige partner van appellante] op te zeggen en bij brief van 12 juli 2004 de financiering op te eisen. In het [appellante] van het vonnis van 29 april 2004 heeft de bank kennelijk dezelfde verdeling van de maandlasten van € 4.252,26 tussen [appellante] en [voormalige partner van appellante] gehanteerd als door de rechter in kort geding is aangenomen, namelijk 85% van deze maandlasten voor rekening van [appellante] en 15% voor rekening van [voormalige partner van appellante], maar de bank had van [appellante] als hoofdelijk schuldenaar ook volledige nakoming van deze overeenkomst kunnen eisen. De bank was ook niet gehouden eerst [voormalige partner van appellante] op zijn verplichtingen jegens de bank aan te spreken alvorens tot executie over te gaan. De draagplicht tussen [appellante] en [voormalige partner van appellante] onderling regardeert de bank niet. [appellante] betwist dit op zichzelf niet, waar zij erkent dat het vonnis dat ten grondslag ligt aan het door [voormalige partner van appellante] gelegde executoriale beslag geenszins afbreuk doet aan de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de betaling van rente en aflossing door [appellante] en [voormalige partner van appellante]. [appellante] kan derhalve niet worden gevolgd in haar standpunt dat de bank duidelijk partij heeft gekozen voor [voormalige partner van appellante] en dat duidelijk kanttekeningen bij de objectiviteit van de bank kunnen worden geplaatst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4b97ee97a2c7bb9484d39693688d6a2656d308a0686e5e0044a37df18149afd5 | shasum -a 256