Onder 3.9.4. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 29 januari 2015

Bij een en ander overweegt het hof dat toewijzing van het verzoek strijdig kan zijn met een goede procesorde gelet op het stadium waarin het hoofdgeding in hoger beroep verkeert en rekening houdend met de mogelijkheid dat daarin een concrete bewijsopdracht kan worden gegeven als daartoe grond bestaat. In het hoofdgeding kunnen immers de stellingen en verweren van partijen, in het bijzonder van de verzoekers, de vraag doen rijzen of nadere bewijslevering door het horen van getuigen nodig is, waarbij – mede in verband met de eisen van een behoorlijke rechtspleging – in aanmerking zal moeten worden genomen dat en waarom aan verzoekers de mogelijkheid van een voorlopig getuigenverhoor is onthouden (HR 26 september 2008, NJ 2008/521, zie T&C Rv bij artikel 186 Rv, zesde druk, blz. 465). In het onderhavige geval is door HB Israël in de hoofdzaak reeds op 23 december 2014 de memorie van grieven genomen. De zaak staat inmiddels voor memorie van antwoord. Bij deze stand van zaken gelden de onder 3.9.3. weergegeven bezwaren tegen het verzoek des te meer en is het thans nog toewijzen van een verzoek tot het houden van een voorlopig getuigenverhoor om die reden al te beschouwen als niet passend in een goede procesorde. Het is immers aan de rechter in de hoofdzaak om te bezien en te bepalen of -op basis van hetgeen in hoger beroep in het kader van de twee-conclusiënleer is gesteld en aangevoerd-, aan HB Israël een bewijsopdracht zal worden verstrekt en/of te beslissen tot het horen van getuigen in de hoofdzaak. Een toewijzende beslissing in dit stadium in deze zaak zou de voortgang van de hoofdzaak slechts ernstig belemmeren en daarmee naar het oordeel van het hof ook in strijd zijn met een goede procesorde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/beac5fe71bc75d28d56f62b3dd0314718519f69dfc19f33442b7aed4b2c8362f | shasum -a 256