Onder 3.14.1. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 19 februari 2015

De vrouw heeft ter zitting in hoger beroep erkend dat alle schulden als huwelijkse schulden zijn aan te merken. Zij heeft voorts erkend dat zij niet aflost op de huwelijkse schulden; zij stelt daartoe geen draagkracht te hebben. De vrouw stelt verder dat de schuld aan Laser is aangegaan voor de aanschaf van de auto van de man en dat het krediet bij Santander is aangegaan voor de aanschaf van witgoed. Zowel de auto als het witgoed zijn thans nog in het bezit van de man, zodat hiermee bij de bepaling van de draagkracht van de man geen rekening dient te worden gehouden. De vrouw heeft – desgevraagd – verklaard dat zij gedurende het huwelijk wel het genot van de auto en het witgoed heeft gehad. De vrouw is van mening dat de schuld aan L’Easy dezelfde schuld is als die aan Laser en dat de schuld aan de ING-Bank ter zake een voortdurende roodstand op de betaalrekening tijdens het huwelijk, inmiddels afgelost had kunnen zijn. De schuld inzake de kinderopvang is buiten toedoen van de vrouw ontstaan. De man heeft de vergoeding voor de kinderopvang ontvangen, maar hij heeft de gastouder hiervan niet betaald, zodat het bedrag nu wordt teruggevorderd. De vrouw heeft ter zitting van het hof verklaard dat de man tijdens het huwelijk de financiën beheerde. Zij erkent dat de schuld aan Florius alsmede de schuld aan de DSB Bank betrekking hebben op de schuld die resteerde na de verkoop van de voormalige echtelijke woning. De schuld aan Neckermann is ontstaan doordat partijen daar aankopen ten behoeve van het gezin hebben gedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/96a2ab2e0de21eac41491daba90fe1a990950b98771abbf8e77c2b415a8f8859 | shasum -a 256