Onder 3.2.3. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 29 maart 2016

In het bestreden vonnis heeft de rechtbank geoordeeld dat het recht van [geïntimeerde] gaat boven het recht van [appellante] , en heeft zij daartoe als volgt overwogen. Vast staat dat [geïntimeerde] eerst op 29 november 2011 haar retentierecht daadwerkelijk is gaan uitoefenen. Pas toen was [geïntimeerde] genoodzaakt de onroerende zaak in haar macht te nemen door het plaatsen van een extra hekwerk, het afsluiten van het terrein en het plaatsen van een bord dat het retentierecht werd uitgeoefend. Voor de vraag wanneer het retentierecht is ontstaan is het feit dat [geïntimeerde] eerder, door de plaatsing van een bouwhekwerk, op de bouwplaats zeggenschap had over de onroerende zaak niet bepalend, want dat is inherent aan een bouwplaats en zegt nog niets over de vraag of er sprake is van een (uitgeoefend) retentierecht. [geïntimeerde] is het retentierecht daadwerkelijk gaan uitoefenen op 29 november 2011, zodat het hypotheekrecht van [appellante] , daterend van 12 mei 2011, ouder is dan het recht van [geïntimeerde] . Omdat [appellante] niet heeft betwist dat Heja bevoegd was de overeenkomst van aanneming met [geïntimeerde] aan te gaan, en ook overigens is voldaan aan de in artikel 3:291 lid 2 BW gestelde voorwaarden, prevaleert het retentierecht van [geïntimeerde] boven het hypotheekrecht van [appellante] . De rechtbank heeft voor recht verklaard dat [geïntimeerde] rechthebbende is tot het depot, en aanspraak kan maken op uitbetaling daarvan, en [appellante] veroordeeld tot betaling van incassokosten (gematigd tot het toepasselijke liquidatietarief II) en van de wettelijke rente over het depotbedrag alsmede tot betaling van de proceskosten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/318ef024d5951ff430d95b3425dcfd60fa136a5177532da5c9dc20a4103461d3 | shasum -a 256