Onder 3.7 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 29 maart 2016

Voor het overige slaagt de grief echter. In de toelichting op artikel 3:291 BW in de Memorie van Antwoord II (PG-boek 3, p. 883) wordt wat dit betreft opgemerkt: "Als beslissend ogenblik voor het als posterieur gelden van het recht van de derde kiest lid 1 dat waarop aan twee vereisten voor het retentierecht is voldaan: het ontstaan van de vordering en het in zijn macht krijgen van de zaak. Vaak zal de vordering voortvloeien uit een overeenkomst. Men lette erop dat zij in dat geval in beginsel ontstaat op het moment van het sluiten van die overeenkomst ()." Het is blijkens de tekst van lid 1 voor het antwoord op de vraag of het recht van de derde ouder of jonger is dan dat van de retentor voldoende dat vaststaat wanneer de vordering van de retentor op zijn contractuele wederpartij is ontstaan; het vereiste dat die vordering ook opeisbaar is wordt hier niet gesteld. In zoverre wordt afgeweken van de algemene regels inzake opschorting, zoals neergelegd in afdeling 7 van titel 1 van boek 6 BW en van de specifieke regels voor het ontstaan van het retentierecht zelf (waarvoor op de voet van art. 3:290 opeisbaarheid van de vordering van de retentor wel een vereiste is). [geïntimeerde] heeft aangevoerd dat zij vanaf maart 2011 de feitelijke macht had over de onroerende zaak, omdat het bouwterrein met een hek was omheind en verboden was verklaard terwijl alleen [geïntimeerde] de sleutels van het slot van het hek bezat. [appellante] heeft in de memorie van grieven erkend dat [geïntimeerde] vanaf het begin van haar werkzaamheden (volgens [appellante] vanaf 11 april 2011) de feitelijke macht had over de zaak, zodat het retentierecht is ontstaan op 11 april 2011.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/318ef024d5951ff430d95b3425dcfd60fa136a5177532da5c9dc20a4103461d3 | shasum -a 256