Onder 8.6.3 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 26 januari 2016

“(…) Ik heb op 4 februari 2010 een gesprek gehad met de heer [appellant] , waarbij ook zijn vrouw aanwezig was. (…) Ik heb een anamnese afgenomen. Een van de uitgangspunten daarvoor is de brief van de huisarts. Daarin was vermeld dat de heer [appellant] de laatste jaren last heeft van vergeetachtigheid, concentratieproblemen en fouten met schrijven. Dat is besproken met de heer [appellant] en zijn vrouw. Naar aanleiding daarvan heb ik in de patiëntenbrief vermeld dat de klachten 1 jaar bestonden. Ik heb dat later genuanceerd naar "ongeveer 1 jaar". Een exacte aanduiding daarvan is namelijk niet te geven. In mijn herinnering is daarover met de heer [appellant] en zijn vrouw verder geen discussie gevoerd. In mijn aantekeningen heb ik staan dat de heer [appellant] ongeveer 1 jaar last heeft van hoofdpijn, misselijkheid, huiduitslag, vergeetachtigheid en problemen met het vinden van woorden. Verder heb ik daar staan dat de klachten in de vakantie verdwijnen. (…) Ik kan niet zeggen wanneer het voor de heer [appellant] duidelijk was dat hij echt iets had. (…) Je zou 3 fasen in een opgaande lijn kunnen onderscheiden. In de eerste fase merkt de patiënt iets; in de tweede fase neemt dat toe, maar is het nog niet alarmerend en gaat de patiënt nog niet naar de dokter; in de derde fase wordt het erger en gaat de patiënt naar de dokter. Pas vanaf fase 3 is de klacht klinisch relevant. Dan is de patiënt er zelf van doordrongen dat hij hulp van een arts nodig heeft. In het geval van de heer [appellant] heb ik, waar ik de periode van ongeveer 1 jaar heb genoemd, bedoeld de periode vanaf fase 2 aan te geven. (…)”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f28a6ebc461caeba31e8a4d183a2637ede611b58eea03cd97f2ecc5f159c9763 | shasum -a 256