Onder 9.11 Gerechtshof 's-Hertogenbosch 13 september 2016

Inzake deze vorm van toerekening wordt in de Toelichting Meijers (PG Boek 6, p. 264/265) overwogen: "Naar de terminologie van het ontwerp bevrijdt de schuldenaar zich dus niet door aan te tonen, dat hij "door overmacht verhinderd was de verbintenis na te komen", maar door aan te tonen, dat "de tekortkoming hem niet kan worden toegerekend". (…) De tekortkoming kan aan de schuldenaar niet worden toegerekend als aan twee voorwaarden is voldaan: 1e dat de tekortkoming niet aan zijn schuld te wijten is, 2e dat zij niet te wijten is aan een voor zijn rekening komende oorzaak. (…) Er zijn tal van gevallen waarin de schuldenaar voor de tekortkoming aansprakelijk behoort te worden gesteld zonder dat hem van de tekortkoming een verwijt kan worden gemaakt. (…) De voornaamste voorbeelden van risico's die naar de gangbare opvatting in den regel voor rekening van de schuldenaar komen, zijn de volgende: een belemmering die de schuldenaar bij het aangaan van de verbintenis heeft voorzien of had behoren te voorzien, komt in het algemeen voor zijn rekening; bij verbintenissen die de schuldenaar in persoon moet verrichten staat hij ervoor in, dat hij bij het aangaan van de verbintenis de daarvoor nodige bekwaamheid bezit; bij een verbintenis tot het leveren van soortzaken of tot het tot stand brengen van een bepaald werk staat de schuldenaar ervoor in, dat hij financieel in staat zal zijn de verbintenis na te komen."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5c95fa0a57b91b1002d627f85645cf7f57cc8b66d614e1a62cf28e14a82e124 | shasum -a 256