Onder 3.3.6. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 9 mei 2017

Het is evenmin aannemelijk geworden dat [geïntimeerde] anderszins bekend is geworden met de (verkeerde) intenties van [appellant] of zijn handelwijze heeft aangemerkt als een onrechtmatig handelen bij het aangaan van de overeenkomst. Hierbij is eerst van belang dat [appellant] ten tijde van de geldlening in staat van faillissement verkeerde (later omgezet in een WSNP die tot 2005 heeft geduurd alvorens hij een schone lei kreeg, aldus zijn mededeling ter gelegenheid van het pleidooi). In deze omstandigheid kon het geld niet geleend worden aan [appellant] privé, maar wel aan zijn bedrijf. [appellant] mocht zelf niet handelen (alleen de curator was bevoegd). In dit licht is begrijpelijk dat [geïntimeerde] niet heeft gedacht aan een fout van de failliete [appellant] met betrekking tot het aan de Stichting geleende geld. Aannemelijk is dat [geïntimeerde] – die toen een affectieve relatie had met [appellant] – er volkomen te goeder trouw vanuit ging dat [appellant] het geleende geld behoorlijk zou gebruiken. [appellant] voert nog wel aan dat hij [geïntimeerde] heeft afgeraden het geld te lenen (wat overigens geen rechtvaardiging geeft het geld in strijd met de Beklamel-norm, te gebruiken), maar het hof Arnhem-Leeuwarden heeft al vastgesteld dat de waarschuwingen niet zijn komen vast te staan (rov. 4.13).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/444cb2ffd3ae0c073b48ff3c67e44179b1f4e0eb7a2ed3ced9e3a8d42c6b53fd | shasum -a 256