Onder 2.6. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 31 oktober 2019

[appellant] verzoekt ook betaling van zijn salaris en bonus vanaf de dag van het ontslag op staande voet tot zijn AOW-gerechtigde leeftijd, in totaal € 322.916,70 bruto (art. 2 lid 4 van de arbeidsovereenkomst). Met inachtneming van het Haviltexcriterium oordeelt het hof hierover als volgt. Gezien de uitkomst van de procedure is de beëindiging van de arbeidsovereenkomst verwijtbaar aan [appellant] . [appellant] heeft gesteld dat [verweerster] op de hoogte was van het feit dat hij op naam van zijn voormalige bedrijf factureerde, maar hiervan is op geen enkele wijze gebleken. Het hof gaat voorbij aan het betoog van [appellant] dat [verweerster] hiervan op de hoogte had moeten zijn. Volgens [verweerster] was van eerdere verrekeningen sprake, maar zagen die alleen op door [appellant] betaalde facturen van KPN én op facturen die vanaf 1 juli 2015 door [verweerster] aan klanten waren verzonden en waarbij klanten abusievelijk op het ‘oude’ rekeningnummer van het voormalige recyclingbedrijf van [appellant] hadden betaald omdat dat rekeningnummer in hun administratie nog niet was aangepast. Voor zover zij wist, waren er na 1 juli 2015 geen facturen meer verzonden door het voormalig bedrijf van [appellant] , aldus [verweerster] . Dat dit toch is gebeurd en de arbeidsovereenkomst op initiatief van [verweerster] is beëindigd, valt [appellant] te verwijten. Dat betekent dat [verweerster] het door [appellant] verzochte salaris en de bonus tot zijn AOW-gerechtigde leeftijd niet aan hem is verschuldigd. Al hetgeen [appellant] overigens heeft aangevoerd, waaronder begrepen het beroep op de werking van de redelijkheid en billijkheid, leidt niet tot een ander oordeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4016d95e03ebe863e7379331f51c90e5acd03dda1c48791f5a9de5e04e18f90b | shasum -a 256