Onder 6.15. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 14 juli 2020

De rechtbank is, gelet op de toevoeging die [de advocaat] voor [geïntimeerde] heeft aangevraagd en die ook is verleend, van oordeel dat bewezen is dat er tussen [geïntimeerde] en [de advocaat] sprake was van een overeenkomst van opdracht als bedoeld in artikel 7:400 lid 1 BW. De rechtbank is verder van oordeel dat [Advocatenkantoor] haar stelling, dat de overeenkomst mondeling door [de advocaat] is beëindigd, onvoldoende heeft onderbouwd. De rechtbank overweegt in dat verband dat de door [Advocatenkantoor] overgelegde schriftelijke verklaringen van [de toenmalige echtgenote van geintimeerde] en haar vader daartoe onvoldoende zijn. Op grond van artikel 7:401 BW dient [Advocatenkantoor] als opdrachtnemer van [geïntimeerde] bij de uitoefening van haar werkzaamheden de zorgvuldigheid te betrachten die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Deze zorgvuldigheidsplicht brengt mee dat een advocaat zijn cliënt daarbij niet onnodig blootstelt aan voorzienbare en vermijdbare risico 's (HR 29 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1406). [Advocatenkantoor] heeft in strijd met deze maatstaf gehandeld door na de brief van 17 januari 2007 geen rechtens relevante acties meer voor [geïntimeerde] te ondernemen en hem daarvan niet uitdrukkelijk op de hoogte te stellen. Ook heeft zij in strijd met de zorgplicht gehandeld door een potentiële schadevergoedingsvordering van [geïntimeerde] niet tijdig in te stellen dan wel de verjaring daarvan te stuiten. [geïntimeerde] heeft terecht gesteld dat op grond van artikel 3:310 lid 1 BW een dergelijke rechtsvordering vóór 2 maart 2010 moest zijn ingesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbbc8955a34a2d2aec4320720596276a287015364c6846ed9a635a6a81e1880b | shasum -a 256