Onder 4.8. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 31 december 2020

Gelet op de verwijzingsopdracht van de Hoge Raad en het onder 4.7 geschetste kader komt het hof tot het volgende oordeel. De heffingsambtenaar mag zich na verwijzing voor het eerst op het standpunt stellen dat de erfdienstbaarheid een waardedrukkend effect heeft. In zoverre komt de heffingsambtenaar immers tegemoet aan het standpunt van belanghebbenden , zij het dat partijen van mening verschillen over de wijze waarop rekening moet worden gehouden met de erfdienstbaarheid en de omvang van het waardedrukkende effect. De heffingsambtenaar heeft echter ook voor het eerst na verwijzing haar stelling over het waardedrukkende effect van de erfdienstbaarheid geconcretiseerd en onderbouwd. Op die na verwijzing gegeven onderbouwing slaat het hof geen acht. Ook op de nieuwe feitelijke stellingen in de stukken na verwijzing en de voor het eerst na verwijzing overgelegde onderbouwing daarvan, slaat het hof geen acht. Het hof is van oordeel dat geen sprake is van een situatie waar de aanleiding tot het aanvoeren van een nieuwe stelling pas door of na het verwijzingsarrest is ontstaan. Dat was wellicht anders geweest indien de woningbouwvereniging na verwijzing als partij had deelgenomen aan het geding. In dat geval kan zich immers de situatie voordoen dat partijen in de stellingname van de woningbouwvereniging aanleiding zien om zelf een nieuwe stelling in te nemen of stellingen te onderbouwen aan de hand van niet eerder overgelegde stukken. Die situatie doet zich hier niet voor, omdat de woningbouwvereniging ook na verwijzing niet als partij heeft deelgenomen aan het geding.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5f0a0506909505132445b61a5de7585c6eab71b005ac83596b41f5a646fe1d56 | shasum -a 256