Onder 5.19. Gerechtshof 's-Hertogenbosch 26 februari 2026

Eenzelfde conclusie geldt voor de wijzigingsakte uit 2016. Nog los van het feit dat het voorgaande met zich brengt dat de huwelijkse voorwaarden/vaststellingsovereenkomst nietig zijn en dit tot gevolg heeft dat de wijziging/aanvulling in 2016 gebaseerd is op een nietige akte/overeenkomst, geldt ook voor de wijziging in 2016 dat de man er niet gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat de vrouw bij deze wijziging wist waarmee zij instemde. Ook hier ontvouwt zich eenzelfde patroon als bij de wijziging in 2009. De vrouw heeft onbetwist gesteld dat de man er ten tijde van de wijzigingsakte uit 2016 een buitenechtelijke relatie op nahield, hetgeen kort na het ondertekenen van de wijzigingsakte uitkwam (verweerschrift vrouw in hoger beroep d.d. 30 november 2018). In ieder geval staat vast dat het huwelijk van partijen kort na de wijziging van de huwelijkse voorwaarden in 2016 is geklapt, waarna de man in februari 2017 een verzoek tot echtscheiding heeft ingediend. Ook voorafgaand aan deze wijziging heeft de man zich laten adviseren door een specialist, te weten [specialist] (zie ook getuigenverhoor man). De man verklaart onder andere: “Ik weet niet meer hoeveel besprekingen ik met [specialist] heb gehad. Deze besprekingen deed ik zelf, daar was [de vrouw] niet bij.” De betreffende notaris ( [notaris 1] ), die de wijzigingsakte heeft opgesteld is evenals de man lid van [organisatie] en vandaar uit kennen zij elkaar (getuigenverhoor [notaris 1] : “ [de man] en ik zijn beide lid van [organisatie] , zo ken ik [de man] .” ) De vrouw verkeerde in de veronderstelling dat zij naar de notaris gingen om hun testament aan te passen. Dit strookt ook met het beeld dat juist aan de aanpassing van de testamenten bij de notaris veel tijd is besteed (getuigenverhoor [notaris 1] : “Specifiek ging het over één onderdeel van de huwelijkse voorwaarden en dus hebben we ook veel tijd besteedt [sic] aan het testament, dit is een lastige materie.” ). De man heeft verklaard dat de wijziging huwelijkse voorwaarden in 2016 was ingegeven ter beperking van een nadeel van de vrouw in geval van overlijden. De wijziging in 2016 beperkt zich echter niet tot de situatie van overlijden en ziet (óók) op de situatie van echtscheiding, in welk geval deze wijziging voor de vrouw zéér nadelig uitpakt, aangezien zij bij echtscheiding moet meedelen in het negatieve te verrekenen (privé)vermogen van de man. Gelet hierop, alsook gelet op de hiervoor omschreven omstandigheden met betrekking tot de wijziging in 2009, die óók in 2016 onverkort van toepassing waren (het feit dat de man verstand had van financiële zaken en de vrouw niet, het feit dat de man degene was die de post en financiën deed etc.) mocht de man er óók in 2016 niet gerechtvaardigd op vertrouwen dat de vrouw de uitleg bij de notaris begreep waarmee zij in 2016 instemde, laat staan dat haar wil gericht was op de rechtsgevolgen die daaruit voortvloeiden. In dat verband acht het hof ook nog van belang dat notaris [notaris 1] ook heeft verklaard dat “Het was ter beperking van een mogelijk nadeel van [de vrouw] , dus het was in haar voordeel.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2fdb3eee2e832311f0eae2a4416aeb15e4779ddb160b66f80622e3ab2668ab0c | shasum -a 256