Alinea 42 Hoge Raad 4 november 1959

Ten onrechte en in strijd met de aangehaalde wetsbepalingen, omdat op dengene, die krachtens het eerste lid van art. 51 der Wet op de Vermogensaanwasbelasting als bevoordeelde bij een schenking in den zin van art. 16 dier wet tot ten hoogste het ter zake dier schenking zuiver genoten bedrag aansprakelijk is voor den aan een ander opgelegden aanslag in de vermogensaanwasbelasting, alsof hijzelf ware aangeslagen, een verplichting rust, welke vatbaar is voor zelfstandige verjaring, onafhankelijk van het al dan niet verjaard zijn van de verplichting van dien ander, waaraan niet afdoet, dat voormelde aansprakelijkheid van den bij schenking bevoordeelde - naar het Hof heeft overwogen - het karakter draagt van een „accessoire verbintenis", welker lot afhankelijk is van het lot van de „verbintenis" van den belastingschuldige, aan wien de aanslag is opgelegd, aangezien hieruit geenszins volgt, dat de verplichting van den bij schenking bevoordeelde nie onafhankelijk van die van bedoelden belastingschuldige zou kunnen verjaren, doch enkel dat de aansprakelijkheid van den bij schenking bevoordeelde slechts bestaat en blijft voortbestaan, indien en zolang de belasting van den belastingschuldige die daarvoor is aangeslagen, resp. van diens erfgenamen en rechtverkrijgenden, kan worden ingevorderd; zodat het Hof de gegrondheid van het door [X] gedane beroep op verjaring niet uitsluitend had mogen afhankelijk stellen van het antwoord op de vraag, of de verplichting van wijlen [A] resp. diens erfgenamen en weduwe is verjaard, doch had behoren te onderzoeken, of onafhankelijk hiervan verjaring van de verplichting van [X] is ingetreden;

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca2ea2fbc865fbce4c9894e0cfb7d529e02a09982d5f2bbf4832d46cb1e04de9 | shasum -a 256