Alinea 59 Hoge Raad 3 april 1968

Uit niets blijkt dat de Wet op de inkomstenbelasting 1964 op dit punt een ander standpunt inneemt. Het woord "genieten" in artikel 3 van deze wet of het woord "toevloeien" in de Memorie van Toelichting op dit artikel kunnen dan ook niet betekenen het aangroeien van een recht op de inkomsten. Een belastingplichtige geniet niet doordat het recht op de inkomsten is verkregen en zijn vermogen met de waarde van het recht is toegenomen. Hij geniet eerst op het moment dat de inkomsten door hem worden ontvangen (in ruime zin). Anders gezegd: op het moment dat de voldoening plaatsvindt van de verbintenis waarop het recht op de inkomsten betrekking heeft. Voor een meervoudig begrip genieten van inkomsten is geen ruimte. In de door het Hof onvolledig geciteerde passage van de Memorie van Toelichting wordt juist aangegeven dat het woord "genieten" synoniem is met "toevloeien", zowel voor artikel 3 als voor de andere bepalingen in de wet, waarin het woord genieten wordt gebezigd. De constructie van het Hof dat men iets genoten heeft, dat men eerst later fiscaal geniet is dan ook met de structuur van de wet in strijd. Voor de onjuistheid van de zienswijze van het Hof is voorts aan te voeren, dat artikel 27 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 in deze zienswijze onverklaarbaar is. Juist omdat het recht op de inkomsten nog niet gelijk aan de genoten inkomsten is, heeft de wetgever gemeend de onder het Besluit op de Inkomstenbelasting 1941 bestaande mogelijkheid tot overdracht om niet van lopende inkomsten te beperken door een regeling te geven voor bepaalde lopende inkomsten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b06fb7eb453dd55d1fb1815193b8ee0098e10e8ff2556eb6548eff685df8aa4d | shasum -a 256