Alinea 34 Hoge Raad 18 april 1969

dat het verzet dat de Gemeente tegen deze wijziging van de eis deed, door de Rechtbank is afgewezen; dat de Rechtbank vervolgens bij vonnis van 19 maart 1964 in conventie heeft overwogen dat de Gemeente geslaagd is in de bewijslevering en dat haar vordering dient te worden toegewezen maar dat er aanleiding is de veroordeling aan te houden, terwijl de Rechtbank bij hetzelfde vonnis in reconventie een onderzoek van deskundigen gelastte over de vraag of de Gemeente tengevolge van het weghalen van klei door [betrokkene 1] is verrijkt en, zo ja, met welk bedrag; dat zij daarbij in reconventie, voor zover thans van belang, overwoog: “dat Mr. de Vroom had te bewijzen, dat [betrokkene 1] op herhaald aandringen en onder toezicht van voornoemde directeur 13.000 m3 klei uit de Berghaven heeft afgehaald en dat een prijs van ƒ 2,-- per afgehaalde m3 klei toentertijd een gebruikelijke en redelijke prijs was; dat het standpunt van de Gemeente is, dat zij met [betrokkene 1] was overeengekomen, dat hij – hangende de onzekerheid of hem de verdere ontgraving van de Berghaven zou worden gegund -, ter plaatse klei mocht afhalen tegen betaling, - niet aan hem, maar dóór hem – van ƒ 0,50 per m3, die bij gunning met hem zouden worden verrekend; dat [betrokkene 1] voorts volgens de Gemeente niet 13.000 maar slechts ongeveer 8500 m3 klei heeft afgehaald; dat de getuigen elkaar tegenspreken; dat -, mocht de Rechtbank te zijner tijd [betrokkene 1] in zijn bewijs niet geslaagd achten -, zijn subsidiaire stelling aan de orde komt, dat indien hij geen betaling voor de klei zou ontvangen, de Gemeente te zijnen koste tot een bedrag van ƒ 26.000,-- is verrijkt; dat de Rechtbank – voor zij het bewijsmateriaal toetst en mede in verband met de subsidiaire stelling – zich door deskundigen zal doen voorlichten in voege als hiervoor vermeld;”; dat deskundigen na onderzoek te kennen gaven, dat naar hun oordeel de Gemeente door de werkzaamheden van [betrokkene 1] een voordeel heeft gehad, dat niet nauwkeurig is te ramen maar zeker groter moet zijn dan ƒ 26.000,--; dat de Rechtbank na verder debat van partijen bij vonnis van 28 oktober 1965 in conventie aan de Gemeente haar vordering heeft toegewezen en in reconventie de Gemeente heeft veroordeeld om aan de curator ƒ 19.887,50 te betalen, na in reconventie het volgende te hebben overwogen:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/af61fc8aae0efa45a046147f40cc8f0cb302758eb512c86cded55c6fb46d05a2 | shasum -a 256