Alinea 42 Hoge Raad 9 juni 1972

3. dat de in punt 6 van de conclusie van dupliek door [verweerster] aangevoerde stelling, dat de directeur van [eiseres] na de protesten van [verweerster] tegen de toezending van twee facturen de door haar, [verweerster] , gestelde afspraak heeft erkend, geen nieuwe weer ten principale inhoudt, doch slechts betrekking heeft op een feit, dat - indien (door [verweerster] ) bewezen - de juistheid zou bevestigen of kunnen bevestigen van het door [verweerster] reeds bij antwoord gevoerde en door [eiseres] reeds bij repliek ontkende en betwiste verweer, uit het enkele feit, dat [eiseres] deze in punt 6 der conclusie van dupliek door [verweerster] aangevoerde stelling niet - en ook niet bij akte ter rolle - heeft weersproken, niet - althans niet zonder meer - volgt of kan volgen, dat de juistheid van deze stelling ten processe tussen partijen vaststaat, hebbende de Rechtbank miskend, dat in een processuele situatie als de onderhavige de ongeschreven rechtsregel, dat feiten, welke niet of niet voldoende gemotiveerd zijn betwist, voor erkend worden gehouden, toepasselijkheid mist, en dat alleen een gave en uitdrukkelijke erkenning door [eiseres] van [verweerster] bij dupliek aangevoerde stelling de beslissing der Rechtbank zou hebben kunnen rechtvaardigen, zijnde ook overigens de beslissing der Rechtbank onbegrijpelijk en ondoorzichtig - en mitsdien niet naar de wet met redenen omkleed -, omdat niet valt in te zien hoe ooit uit het enkele feit, dat [verweerster] bij dupliek aangevoerde stelling niet bij akte ter rolle door [eiseres] is betwist, de juistheid van die stelling als ten processe tussen partijen vaststaand kan volgen, nu die stelling in volstrekte tegenspraak stond met [eiseres] eigen stellingen, welke zij ten processe heeft gehandhaafd en waarvan zij bewijs heeft aangeboden;";

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc7ca412d78a137b9ca153613e8a0fed2b039f6d9f81055d64b035435db62c5f | shasum -a 256