Alinea 32 Hoge Raad 7 februari 1973

"Aangezien als vaststaande kan worden beschouwd dat de bestreden aanslag is opgelegd in overeenstemming met de belastbare feiten en de daarop toepasselijke bepalingen van de Precarioverordening 1962, zou de aanslag ten onrechte kunnen zijn opgelegd, wanneer een of meer van de genoemde bepalingen onverbindend zouden zijn. Tot staving van zijn bewering dat de onderwerpelijke heffing een accijns zou zijn heeft de gemachtigde slechts aangevoerd dat het recht wordt geheven naar de omzet van verbruiksgoederen, dus naar het verbruik van die goederen. Nu moge het tot de kenmerken van accijnzen als verterings- of verbruiksbelastingen behoren, dat zij zich richten naar het verbruik van de belaste stoffen, hieruit volgt nog niet dat elke belasting waarin een zeker verbruik als maatstaf voor de heffing geldt een accijns is. In casu is hiervan ook geen sprake. De gemeente 's-Gravenhage legt geen last op de door de belanghebbende aan zijn afnemers geleverde motorbrandstoffen, maar belast hem, omdat hij een installatie op gemeentegrond houdt. In de doctrine worden de accijnzen veelal met andere heffingen gerekend tot de kostprijsverhogende belastingen. Deze rubricering wijst op een kenmerk, dat bij de onderwerpelijke heffing ontbreekt. Aan accijnzen zijn goederen onderworpen, niet personen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/16bf282b9267dcd50fc8f46d3df2bcd43ba3a9b28498bba1e7b528293f3140e9 | shasum -a 256