Alinea 23 Hoge Raad 21 januari 1976

dat de Inspecteur daarentegen zich stelt op het door hem ook reeds bij de aanslagregeling ingenomen standpunt, dat van een bevoordeling uit vrijgevigheid in de zin van artikel 1, lid 2, van de Successiewet 1956 sprake is, wanneer iemand, zonder zulks verschuldigd te zijn, om niet aan een ander een vermogensvoordeel doet toekomen in mindering op zijn eigen vermogen althans ten voordele van die ander zich enig voordeel doet ontgaan; dat daarbij naar 's Inspecteurs mening niet ter zake doet welke redenen degene, die bevoordeelt, daartoe hebben bewogen, ook wanneer die motieven enig belang betreffen, dat degene, die bevoordeelt, zelve heeft bij die bevoordeling van een ander; dat de Inspecteur van oordeel is, dat belanghebbende zich in casu ten gunste van zijn zuster een voordeel heeft doen ontgaan door bij de toekenning aan haar van een lijfrente genoegen te nemen met een te lage koopsom; dat belanghebbende aldus handelende zijn zuster heeft bevoordeeld naar 's Inspecteurs mening en daarbij uit vrijgevigheid heeft gehandeld, aangezien tegenover bedoeld voordeel geen contra-prestatie van de zijde van belanghebbendes zuster stond; dat, aldus de Inspecteur, vrijgevigheid te dezen aanwezig moet worden geacht, ook al werd belanghebbende tot betoon van vrijgevigheid ten opzichte van zijn zuster bewogen door aan zijn eigen belangen ontleende motieven; dat een en ander de Inspecteur tot de slotsom leidt, dat belanghebbende aan zijn zuster een schenking heeft gedaan in de zin van artikel 1, lid 2, van de Successiewet 1956, de grootte van welke schenking behoort te worden bepaald op de voet van het Uitvoeringsbesluit Successiewet 1956;";

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4bafabfea3397390681c37bfd283f7dc4ec7f53e7901d5b20eeccee047733535 | shasum -a 256