Alinea 47 Hoge Raad 30 juni 1978

I. Primair, omdat het Hof in rechtsoverwegingen 5 en 6 heeft overwogen als boven weergegeven, ten onrechte, aangezien het in rechtsoverweging 5 aangegeven feitencomplex rechtens geen andere conclusie toelaat dan deze, dat zijdens [eiser] zelf bij brief van 21 november 1975 (en vervolgens nogmaals zijdens Wibra bij brief van 23 december 1975) tegenover [verweerder] de wens kenbaar is gemaakt dat hij ( [eiser] ) een beroep zou doen op het optiebeding, zoals dat was vervat in de overeenkomst tussen [verweerder] en Wibra, met welke gang van zaken Wibra blijkens de brief van 23 december 1975 haar instemming heeft betuigd, zodat deze laatste brief de kennelijke strekking heeft de eigenaar te verwittigen dat weliswaar door de optiegerechtigde (Wibra) zelf van dit recht afstand werd gedaan, maar dan ten gunste van de onderhuurder ( [eiser] ) die het optierecht vervolgens in haar (Wibra’s) plaats zou kunnen uitoefenen, met welke kennelijke strekking onverenigbaar is dat het Hof in de bestreden beslissing (slechts) is uitgegaan van een beroep door [eiser] op het optiebeding “krachtens zijn contract met Wibra”, voor welk beperkt uitgangspunt evenwel in de door het Hof genoemde brieven geen steun is te vinden, terwijl het Hof voorts in elk geval (zelfs indien in casu niettemin enige dubbelzinnigheid aanwezig geoordeeld mocht worden) uit het oog heeft verloren, dat een ruimere interpretatie van deze brieven voor de hand ligt en als rechtens vereist moet worden beschouwd, nu eventuele onduidelijkheden in beginsel ten gunste van de onderhuurder - als relatief zwakste partij casu quo betrokkene - moeten worden uitgelegd, van welk interpretatief beginsel het Hof zich geen (dan wel onvoldoende) rekenschap heeft gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e08e146070d6ca4f47ae11e98f57f4d78b897b425ee4870f12e9a5317a5eb50a | shasum -a 256