Alinea 60 Hoge Raad 22 juli 1981

dat indien een netto-loon is overeengekomen in die zin dat de werkgever zich heeft verplicht de loonbelasting voor zijn rekening te nemen, de “inhouding” plaatsvindt doordat de werkgever uit eigen middelen een bedrag afzondert voor de later op aangifte af te dragen loonbelasting; dat het geval dat de werkgever niet voldoet aan zijn verplichting tot inhouding van loonbelasting en de werknemer te dien aanzien te goeder trouw is – dat wil zeggen: meende en ook bij inachtneming van de door hem, gelet op de omstandigheden, te betrachten zorgvuldigheid redelijkerwijze mocht menen dat de werkgever aan zijn verplichting tot inhouding zou voldoen – in zoverre moet worden gelijkgesteld met de gevallen waarin werkelijk loonbelasting is ingehouden, dat de – in feite niet ingehouden – loonbelasting mag worden verrekend met de aanslag in de inkomstenbelasting; dat het immers redelijker is dat het risico dat de werkgever zijn verplichtingen veronachtzaamt ten laste van de fiscus komt dan dat het wordt gebracht ten laste van een werknemer die te goeder trouw is; dat het Hof heeft vastgesteld: dat belanghebbende in het jaar 1977 als stucadoor in dienst is geweest van [A] B.V. te [Q] ; dat deze werkgeefster een koppelbaas is, die geen loonadministratie bezat en geen verzamelloonstaten en loonbelastingkaarten bij de Inspecteur heeft ingeleverd; dat zij geen loonbelasting en premies volksverzekeringen, betrekking hebbende op het door belanghebbende verdiende loon, aan de fiscus heeft afgedragen; dat het Hof op de in zijn uitspraak vermelde gronden niet aannemelijk heeft geoordeeld dat zodanige loonbelasting en premies zijn ingehouden – dat wil zeggen afgezonderd voor latere afdracht op aangifte – noch ook dat belanghebbende, zoals hij had gesteld, erop kon en mocht vertrouwen bij een bonafide werkgever in dienst te zijn getreden;

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efc9d39f2acf2b2a3672ae1ec0b9d8501966e61c000431154349a4299d207036 | shasum -a 256