Alinea 34 Hoge Raad 13 december 1985

3.3 Onderdeel 4 slaagt. De Rechtbank heeft, haar bovenvermelde uitgangspunt aldus herhalend, dat het aangaan van een nieuwe dienstbetrekking elders niet steeds beëindiging van de eerdere door de wederpartij opgezegde arbeidsverhouding behoeft mede te brengen, geoordeeld dat zulks in casu wel het geval is geweest, "omdat niet is gesteld of gebleken dat [eiser] tegenover [verweerder] heeft doen blijken dat hij bij zijn in dienst treden bij [A] had bedongen dat hij vrij moest zijn zich weer ter beschikking van [verweerder] te stellen indien deze dit zou wensen, of dat een dergelijke vrijheid van [eiser] op andere gronden door [verweerder] mocht worden verondersteld of aangenomen". Aldus oordelend heeft de Rechtbank blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Nu ervan moet worden uitgegaan dat [eiser] na het ontslag bereid is gebleven de bedongen arbeid te verrichten, maakt de omstandigheid dat [eiser] - die na het ontslag geen loon meer van [verweerder] ontving - een andere bron van inkomsten heeft gezocht en daartoe een arbeidsovereenkomst met een ander is aangegaan, aan het voortduren van zijn eenmaal aan de werkgever kenbaar gemaakte bereidheid niet zonder meer een einde. (HR 5 januari 1979, NJ 1979, 207). Tegen deze achtergrond kan het oordeel dat [eiser] geacht moet worden alsnog met het door hem als nietig bestreden ontslag te hebben ingestemd, niet worden gegrond op het enkele feit dat [eiser], tegenover de door [verweerder] gestelde en door deze eventueel ook te bewijzen instemming, niet heeft gesteld of aangetoond, kort samengevat, dat hij na de totstandkoming van de arbeidsovereenkomst met [A] - waarbij volgens de stellingen van [eiser] overigens een proeftijd bedongen was - opnieuw aan [verweerder] kenbaar maakte dat hij voor de hervatting van de bedongen werkzaamheden ter beschikking bleef.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ed8749faf66a64c49905a106cc65922991d4ad0ad6e48ec247f7bcb7fa6db71e | shasum -a 256