Alinea 40 Hoge Raad 9 mei 1986

Geen rechtsregel sluit uit dat de Staat aansprakelijk is voor schade van belastingschuldigen bestaande uit renteverliezen, welke schade veroorzaakt is doordat de Staat jegens hen onrechtmatig heeft gehandeld door een met de wet — hier de WVO— strijdige en mitsdien onverbindende regeling uit te vaardigen en op grond van die regeling belasting te heffen. Weliswaar is in art. 10 van de Wet op de invordering (Wet van 22 mei 1845, S. 22) bepaald dat de verplichting tot betaling van belasting niet wordt geschorst door de indiening van bezwaarschriften tegen de aanslag en in art. 17 lid 2 dat in geval uitstel van betaling van belasting wordt toegestaan de belastingschuldige interest verschuldigd is van de vervaldag tot de dag der betaling, in welk samenstel van bepalingen besloten ligt dat in het kader van de invordering van belastingen, waaronder de heffingen op grond van de WVO ten behoeve van de Staat, renteverliezen als gevolg van betaling van later vernietigde aanslagen in beginsel — afgezien van tegemoetkomingen in de uitvoeringssfeer voor rekening van de belastingschuldige komen. Maar er is geen grond om aan te nemen dat in deze bepalingen ook besloten ligt een uitsluiting van de aansprakelijkheid van de Staat uit onrechtmatige daad voor renteverliezen, veroorzaakt door het uitvaardigen van onverbindende voorschriften en het heffen van belasting op grond van die voorschriften. In het midden kan thans blijven of dit anders is — zoals het Hof klaarblijkelijk in rechtsoverweging 8 heeft aangenomen wanneer een aanslag na bezwaar of beroep op andere gronden dan wegens onverbindendheid van wettelijke voorschriften wordt vernietigd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69fea378d1ed546580d1f7259038777604f8592baaf067b06ab115ad348e7184 | shasum -a 256