Alinea 46 Hoge Raad 20 maart 1992

3.4 Onderdeel II onder e bevat de klacht dat het Hof in rov. 4.6 en 4.7 een onbegrijpelijk oordeel heeft gegeven door het beroep van de Gemeente op eigen schuld aan de zijde van Rep-Tax te verwerpen. Deze klacht treft doel. Het Hof is er immers van uitgegaan dat de bestuurder van de Rep-Tax toebehorende auto een inrijverbodsbord heeft genegeerd en heeft veronderstellenderwijs aangenomen dat de bestuurder dusdoende zich schuldig heeft gemaakt aan overtreding van de wegenverkeerswetgeving. Gelet op deze omstandigheid is de verwerping van het beroep op eigen schuld zonder nadere redengeving niet begrijpelijk, ook niet in het licht van 's Hofs overweging (rov. 4.6) dat de bestuurder "moest rekening houden met de mogelijkheid van een bekeuring, niet met de aanwezigheid van een valkuil". Indien het Hof hiermede tot uitdrukking heeft gebracht dat bij de bestuurder schuld ontbreekt omdat deze geen rekening behoefde te houden met de wijze waarop in dit concrete geval de schade is ingetreden, is het uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting: voor schuld van de bestuurder is slechts vereist dat hem van de verkeersovertreding een verwijt kan worden gemaakt. En indien het Hof hiermede tot uitdrukking heeft gebracht dat deze schade gezien de wijze waarop zij is ingetreden niet als gevolg van zijn overtreding aan de bestuurder kan worden toegerekend, heeft het miskend dat bij overtreding van een verkeersnorm een beschadiging van een voertuig, die zonder die overtreding niet zou ontstaan, aan de overtreder kan worden toegerekend, ook als zij in het concrete geval is ontstaan op een wijze die buiten de lijn der normale verwachtingen ligt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fdbf1fd870339f727e77e0cd7159f01a352dd3b0effde26208108ece40d007d5 | shasum -a 256