Alinea 8 Hoge Raad 31 mei 1995

4. Beoordeling van het middel 4.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Belanghebbende is in de onroerendgoedbelastingen betrokken voor een aan haar in eigendom toebehorend complex van onroerende zaken, dat is gesticht als bewaar- en sorteerplaats cum annexis van (voornamelijk) aardappels en bestaat uit opslaggebouwen, kantoren, kantine en overige gebouwen met terreinen. Het complex is tevens bruikbaar voor algemene doeleinden, aangezien de voor het bewaren en sorteren van aardappels aangebrachte voorzieningen alsdan hun betekenis verliezen maar aan dat algemene gebruik niet in de weg staan. 4.2. Tussen partijen is uitsluitend in geschil op welk bedrag voor de toepassing van de leden 1 en 2 van artikel 3 van de Verordening de waarde in het economische verkeer van het complex op de peildatum 1 januari 1988 moet worden bepaald. 4.3. Het Hof heeft geoordeeld dat op de peildatum gegadigden gevonden hadden kunnen worden die het complex als aardappelbewaar- en sorteerplaats in volle omvang in feitelijk gebruik zouden hebben kunnen nemen. Dit oordeel kan als zijnde van feitelijke aard in cassatie niet op zijn juistheid worden onderzocht. Uitgaande van dit oordeel en van de onder a en b van rechtsoverweging 4.2 van zijn uitspraak vermelde overwegingen, in onderling verband bezien, heeft het Hof voorts geoordeeld dat het complex als aardappelbewaar- en sorteerplaats gewaardeerd dient te worden omdat het als zodanig een hogere waarde heeft dan als gebouw voor algemene gebruiksdoeleinden. Voor zover onderdeel 2 van het middel, waarin dit oordeel wordt bestreden, ervan uitgaat dat bij de veronderstelde verkoop van het complex geen rekening mag worden gehouden met de bijzondere geschiktheid welke het complex heeft voor gebruik als aardappelbewaar- en sorteerplaats, faalt het. De bij de veronderstelde verkoop geboden uitschakeling van de (subjectieve) bestemming welke de eigenaar aan het complex heeft gegeven brengt immers niet mee dat voorbij moet worden gegaan aan de aard en de (objectieve) bestemming ervan. Aan het bestreden oordeel ligt derhalve geen onjuiste rechtsopvatting ten grondslag. Voor het overige berust het op waarderingen van feitelijke aard, zodat de juistheid ervan in cassatie niet kan worden bestreden. Het is ook niet onbegrijpelijk. Middelonderdeel 2 faalt mitsdien ook voor het overige. 4.4. Gelet op het onder 4.3 overwogene moet de waarde in het economische verkeer als bedoeld in het met artikel 273, derde lid, (oud) van de gemeentewet overeenstemmende artikel 3, lid 2, van de Verordening worden gesteld op de prijs die bij de aanbieding van het complex als aardappelbewaar- en sorteerplaats op de meest geschikte wijze na de beste voorbereiding door de meestbiedende gegadigde daarvoor zou worden besteed. Die prijs zal, nu het hier gaat om een in de commerciële sfeer gebezigde courante onroerende zaak, naar het Hof met juistheid heeft geoordeeld in beginsel niet afwijken van de zogenaamde gecorrigeerde vervangingswaarde. 4.5. Uit de geschiedenis van de totstandkoming van de Wet van 22 december 1982, Stb. 723, moet worden afgeleid dat de wetgever door voor bepaalde onroerende zaken waardering op de gecorrigeerde vervangingswaarde voor te schrijven heeft willen bereiken dat voor de waardering van die zaken heeft te gelden de waarde welke die zaken in economische zin voor de eigenaar zelf hebben. Naast hetgeen is vermeld in de conclusie van de Advocaat-Generaal bij het arrest van de Hoge Raad van 8 juli 1992, nr. 27.678, BNB 1992/298, onder 2.3.3 tot en met 2.3.6 is hierbij van belang hetgeen is vermeld in het concept voor de toelichting bij het desbetreffende wetsontwerp, zoals dat is gevoegd bij het aan het wetsontwerp voorafgegane verzoek om advies aan de Hoge Raad, in het bijzonder de volgende passage:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/17520863c675e18a003ad517742a6f861e43c3edc42db7f94e37aa2296b3488d | shasum -a 256