Alinea 5 Hoge Raad 11 oktober 1995

3. Beoordeling van de middelen 3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Belanghebbende is lid van de Industriebond van de Federatie Nederlandse Vakbeweging. In oktober 1989 heeft hij een stakingsuitkering van ƒ 666,-- ontvangen uit de zogenaamde weerstandskas van de Industriebond. Op deze uitkering is, met toepassing van artikel 11, lid 1, letter m, van het Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965 (hierna: het Uitvoeringsbesluit) een bedrag van ƒ 40,-- als loonbelasting ingehouden. 3.2. Het Hof heeft geoordeeld dat deze inhouding ten onrechte is geschied, in de eerste plaats omdat, kort gezegd, evenvermeld artikel 11, lid 1, letter m, onverbindend is, en in de tweede plaats omdat, mocht over de verbindendheid van deze bepaling anders worden geoordeeld, de vrijstelling van artikel 12, aanhef en letter i, van de Uitvoeringsbeschikking loonbelasting 1972 (tekst 1989 - hierna: de Uitvoeringsbeschikking) van toepassing is. Deze gronden worden door de Staatssecretaris in de middelen I, onderscheidenlijk II, bestreden. 3.3. Ingevolge artikel 11, lid 1, letter m, van het Uitvoeringsbesluit wordt met ingang van 12 februari 1977 de loonbelasting mede geheven van natuurlijke personen die uitkeringen uit een stakingskas genieten. In de Nota van Toelichting bij het wijzigingsbesluit waarbij deze bepaling in het Uitvoeringsbesluit werd opgenomen, is uiteengezet dat het onder de loonbelasting brengen van uitkeringen uit een stakingskas is geschied - na overleg met de vakorganisaties - teneinde te bereiken dat stakingsuitkeringen van enige omvang niet tot gevolg hebben dat wegens overschrijding van de grens voor niet aan de inhouding van loonbelasting onderworpen inkomsten een aanslag in de inkomstenbelasting zou moeten worden opgelegd aan werknemers die daarvoor normaliter niet in aanmerking komen. 3.4. Dit onder de loonbelasting brengen van uitkeringen uit een stakingskas werd in de zojuist vermelde toelichting uitdrukkelijk gebaseerd op de in artikel 34 van de Wet op de loonbelasting 1964 (hierna: de Wet) neergelegde bevoegdheid voor de Kroon loonbelasting mede te doen heffen van genieters van periodieke uitkeringen. Uit niets blijkt dat toen bij de Kroon een punt van overweging is geweest of uitkeringen uit een stakingskas eigenlijk wel kunnen worden aangemerkt als periodieke uitkeringen. Kennelijk is dat als vanzelfsprekend aangenomen. Daarbij is dan echter over het hoofd gezien dat uitkeringen uit een stakingskas van een vakbond niet los kunnen worden gezien van het lidmaatschap van de tot die uitkeringen gerechtigde van zijn vakbond. 3.5. Het toetreden als lid van een vakbond heeft ten gevolge dat er tussen dat lid en de vakbond een rechtsverhouding ontstaat waaruit over en weer rechten en verplichtingen voortvloeien. Zoals, naar in 's Hofs uitspraak ligt besloten, ook in deze zaak het geval is, is daarvan voor het lid de belangrijkste verplichting contributie te betalen en behoort tot zijn aan het lidmaatschap te ontlenen rechten onder meer het recht, onder bepaalde voorwaarden, bij loonderving als gevolg van staking een uitkering uit de stakingskas te ontvangen. Dit zo zijnde heeft het Hof met juistheid geoordeeld dat dit recht op een uitkering uit een stakingskas deel uitmaakt van het uit het lidmaatschap voortvloeiende complex van rechten en verplichtingen, waarbij de over en weer bestaande rechten en verplichtingen geacht kunnen worden bij voortduring tegenover elkaar staan. 3.6. Het Hof heeft aan zijn evenvermelde oordeel terecht de gevolgtrekking verbonden dat uitkeringen uit een stakingskas niet kunnen worden beschouwd als termijnen van een periodieke uitkering en heeft vervolgens evenzeer terecht geoordeeld dat aan de Kroon derhalve niet de bevoegdheid toekwam, in het bijzonder niet op grond van artikel 34 van de Wet, te bepalen dat de loonbelasting mede wordt geheven van natuurlijke personen die uitkeringen uit een stakingskas ontvangen, zodat artikel 11, lid 1, letter m, van het Uitvoeringsbesluit verbindende kracht mist. 3.7. De uitkeringen uit een stakingskas kunnen mitsdien - zowel voor de toepassing van de inkomstenbelasting als de loonbelasting - niet worden beschouwd als aan de heffing van loonbelasting onderworpen inkomsten. Het eerste middel faalt. Aangezien de in dit middel tevergeefs bestreden grond 's Hofs oordeel zelfstandig draagt behoeft het tweede middel geen behandeling meer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ddf1dff544d2745a247e7ab7b47cfe9f53cae1931742e2126fc57f7b7fc4c7c8 | shasum -a 256