Alinea 5 Hoge Raad 1 november 1995

3.2. In cassatie is de vraag aan de orde of aan belanghebbende terecht op de voet van artikel 30c, lid 2, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: de Wet) heffingsrente in rekening is gebracht. Deze vraag is door het Hof ontkennend beantwoord. Daartegen keert zich het middel. 3.3. Blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van de artikelen 30a tot en met 30d van de Wet, daarin opgenomen bij de Wet van 26 maart 1987, Stb. 120, heeft de wetgever tot uitgangspunt genomen dat alleen in de gevallen waarin bij de aanslagregeling van de aangifte is afgeweken, rente in rekening wordt gebracht (HR 17 april 1991, nr. 27 186, BNB 1991/152). Dit uitgangspunt is verwoord in artikel 30c, lid 1, van de Wet, waarbij - aldus voormeld arrest van de Hoge Raad - de in die bepaling voorkomende zinsnede "met inbegrip van aanvullingen daarop voor zover deze zijn gedaan vóór de aanvang van het in artikel 30a, lid 3, onderdeel a, ..... bedoelde tijdvak waarover de heffingsrente wordt berekend", strekt tot uitwerking van de hoofdregel dat een primitieve aanslag overeenkomstig de aangifte niet tot heffingsrente leidt. Dat de wetgever ook bij het in rekening brengen van heffingsrente over het bedrag van een navorderingsaanslag overeenkomstig artikel 30c, lid 2, deze hoofdregel voor ogen heeft gehad, kan worden afgeleid uit de passage in de memorie van toelichting (Kamerstukken II, 1985/1986 19.557, nr. 3, blz. 5 en 6, herhaald in de memorie van antwoord, Kamerstukken I, 1986/1987 19.557, nr. 154a, blz. 2) luidende:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8cfe9830065996e792f19f57878ba9a74d1b162c5f4ea465f9a56dcf2a6cb62 | shasum -a 256