Alinea 47 Hoge Raad 15 september 1995

In de eerste plaats heeft het Hof ter zake van het verschaffen van de gelden voor de aankoop van het appartement [A] een natuurlijke verbintenis aangenomen op de grond dat het Hof, gezien de toenmalige "situatie", het ervoor hield "dat de man het een dringende morele verplichting achtte" ervoor te zorgen dat de vrouw nà een eventuele echtscheiding en in ieder geval na zijn overlijden (de man was 71 jaar oud en de vrouw nog slechts 61) over een behoorlijke woning in [woonplaats] zou beschikken. Omtrent de door het Hof in aanmerking genomen "situatie" heeft het Hof slechts vastgesteld dat de man ten tijde van de betaling volgens zijn stellingen reeds een echtscheiding overwoog, "zij het dat hij nog aarzelde". De verdere omstandigheden van het geval, zoals de wederzijdse welstand en behoefte van partijen, heeft het Hof niet in zijn overwegingen betrokken. In het bijzonder heeft het Hof de door het Hof zelf in zijn rov. 31 relevant geachte "ruwe schatting van het vermogen van de vrouw" - waarvan de waarde volgens de Rechtbank, afgezien van de vergoedingsrechten van de man, ongeveer f 2.000.000, -- bedroeg - achterwege gelaten, zoals het Hof zich ook niet heeft begeven in een schatting van het vermogen van de man, dat volgens de Rechtbank, afgezien van diens vergoedingsrechten, geheel ontbrak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/48e8f2e7fc4af9043b8943da3958c40076387837d056ca578170f5d8f5883803 | shasum -a 256